Η νέα κάρτα ασφαλίσεως ΑΜΚΑ

του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη
Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου
Δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό και εμπεριστατωμένο κείμενο του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους που αναφέρεται στις νέες κάρτες ασφαλίσεως με τον ΑΜΚΑ (Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως). Επειδή θεωρούμε ότι το κείμενο είναι άκρως ενδιαφέρον αν και μεγάλο το παραθέτουμε ολόκληρο και σας συστήνουμε να το διαβάσετε.
***
Αδελφοί μοναχοί εξ Αγίου Όρους και λαϊκοί αδελφοί εκ του κόσμου μας ερωτούν τί πρέπει να κάνουν με τις νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ (Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως). Διερωτώνται αν πρέπει να τις παραλάβουν ή αν πρέπει να αρνηθούν την παραλαβή τους. Προβληματίζονται αν ο ΑΜΚΑ περιέχει τον αριθμό-σύμβολο του Αντιχρίστου, το 666, ή έστω αν με την παραλαβή του συμβάλλουν στην ολοκλήρωσι του «ηλεκτρονικού φακελλώματος» που θα διευκολύνη την μελλοντική επιβολή του Χαράγματος του Αντιχρίστου.
Το ζήτημα έχει δύο όψεις, για κάθε μία από τις οποίες έχουν δοθή ικανοποιητικές απαντήσεις από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους κατά τα έτη 1987 και 1997, όταν είχε τεθή το ζήτημα εξ αφορμής του ΕΚΑΜ και της κυρώσεως της Συνθήκης Σένγκεν αντίστοιχα, και οι οποίες ισχύουν διαχρονικά.
Η πρώτη όψις του ζητήματος είναι ότι με τον ΑΜΚΑ πραγματοποιείται μία μορφή «ηλεκτρονικού φακελλώματος». Κάθε φυσικό πρόσωπο συνδέεται με έναν αριθμό που λέγεται ότι θα τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή, θα τον χαρακτηρίζει σε όλες τις συναλλαγές, τις δικαιοπραξίες και σε όλες τις σχέσεις του με τις κρατικές υπηρεσίες. Για αυτή την πλευρά του θέματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε διακηρύξει:
«Θεωρεί ακόμη η Ιερά Κοινότης εύλογο την ανησυχία πολλών για τις συνέπειες που μπορεί να έχη στην ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπου το ηλεκτρονικό φακέλλωμα» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).
«Το ηλεκτρονικόν αρχείον, του οποίου η δημιουργία εσχάτως προωθείται και με την εξαγγελθείσαν “ενιαίαν κάρταν ασφαλιζομένου”, είναι βέβαιον ότι θα ανοίξη την είσοδον εις μίαν πράγματι ‘Νέαν’ και εφιαλτικήν εποχήν» (Ανακοίνωσις Ιεράς Κοινότητος, 5/18 Μαρτίου 1993).
«Έχει γίνει πολύς λόγος για το δημοκρατικό έλλειμμα αυτής της σύμβασης [Συνθήκης Σένγκεν] … Με την Σύμβαση και το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν διευκολύνεται η παραβίαση του προσωπικού απορρήτου και πλήττεται ουσιαστικά το τεκμήριο της αθωότητος του πολίτη… Επίσης δίνεται η δυνατότητα στους οικονομικά ισχυρούς που θα έχουν νόμιμη πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων να τους εκμεταλλεύονται ποικιλοτρόπως» (Ανακοίνωσις Ιεράς Κοινότητος, 11/24 Φεβρουαρίου 1997).
«Μία ενδεχομένη προσπάθεια εφαρμογής της Συμβάσεως του Σένγκεν στη χώρα μας, και μάλιστα με το αναγκαίο επακόλουθό της, την έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και τη χρήση του Ενιαίου Κωδικού Αριθμού Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.), θα έχη ως φυσική συνέπεια να εύρη η Πολιτεία όλους ανεξαιρέτως τους Αγιορείτες αντιμέτωπους ως “αντιρρησίες συνειδήσεως”» (Ανακοίνωση ΕΔΙΣ 20.5/2.6.1997).
«Διακηρύττουμε άλλη μια φορά ότι το θεμελιώδες καθήκον της ομολογίας της πίστεως, αλλά και η πίστις στα όσα ο Παράκλητος παρέδωσε ως προφητεία στην Χριστιανική Εκκλησία, μας υποχρεώνουν να αρνηθούμε να παραλάβουμε κάθε είδος ηλεκτρονικού δελτίου με ΕΚΑΜ, ως προσβάλλοντος την ελευθερία του προσώπου και την χριστιανική μας συνείδησι» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).
Οι προδιαγραφές του ΕΚΑΜ είχαν αναγκάσει και καταξιωμένους Γέροντες, όπως ο π. Παΐσιος και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, να αντιδράσουν με οξύτατο τρόπο. Ο π. Επιφάνιος μάλιστα έγραψε με πολλή αυστηρότητα για τις τότε υπό έκδοσιν νέες ταυτότητες: «ακόμη και αν έχουν μόνον τον ΕΚΑΜ, άνευ διασφαλίσεως των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του πολίτου, θα είπωμεν ΟΧΙ και πάλιν ΟΧΙ και μυριάκις ΟΧΙ εις τα νέα αυτά δελτία, οτιδήποτε και αν πρόκειται να αντιμετωπίσωμεν».
Ο ΕΚΑΜ δεν δόθηκε ποτέ. Προέκυψαν όμως οι νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ και μας προβληματίζουν. Αναμφίβολα, αυτός καθεαυτόν ο αριθμός δεν είναι κακός. Κάθε πολιτεία χρησιμοποιεί όλα τα δυνατά μέσα για να υπηρετήση, τους πολίτες της και να τους προφυλάξη από επικίνδυνους κακοποιούς. Θα ήταν παράλογη η απαίτησις να μη χρησιμοποιούνται τα νεώτερα τεχνολογικά μέσα για καλό σκοπό. Εν τούτοις η σύγχρονη τεχνολογία, ενώ σε μία ευνομούμενη πολιτεία προσφέρει θαυμαστές δυνατότητες εξυπηρετήσεως και προστασίας των πολιτών της, σε τυραννικά καθεστώτα παρέχει τρομακτικές δυνατότητες ελέγχου, παρακολουθήσεως και δυ-ναστεύσεως των ανθρώπων. Υπό την έννοια αυτή το «ηλεκτρονικό αρχείο», ενώ μπορεί να γίνη ευλογημένο εργαλείο στα χέρια τιμίων ανθρώπων για να υπηρετήσουν έντιμους πολίτες, στα χέρια επίδοξων τυράννων ή σε μη ευνομούμενες πολιτείες μπορεί να λειτουργήση ως επικίνδυνο εργαλείο.
Η εποχή μας δεν είναι η χειρότερη της Ιστορίας, αλλά οπωσδήποτε είναι μία από τις πιο δύσκολες. Τα κοινωνικά προβλήματα, όπως η ανεργία, η λαθρομετανάστευση, η διαφθορά, η αδιαφάνεια, η κατακόρυφη αύξησις της εγκληματικότητος, η παρανομία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής κ.ά. δημιουργούν ανασφάλεια και αμηχανία. Οι έντιμοι πολίται διερωτώνται αν ο τόπος, στον οποίο μεγάλωσαν και ζουν, στήν Πατρίδα που με θυσίες μαρτύρων και ηρώων θεμελιώθηκαν οι πνευματικές και ηθικές αρχές του ευσεβούς λαού μας και η ελληνορθόδοξος παράδοσίς του, κυβερνάται ακόμη από τον νόμο του Θεού και το ευαγγελικό ήθος ή αν σκοτεινά κέντρα εξουσίας έχουν επιβάλει την επικυριαρχία τους σε όλες τις δομές του κοινωνικού, εθνικού και πνευματικού μας βίου και επαγγέλλωνται ένα αντιευαγγελικό ήθος, το ήθος της Νέας Εποχής του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου. Καθημερινώς διαπιστώνουμε ότι γκρεμίζωνται και τα τελευταία πνευματικά και ηθικά ερείσματα, τα όποία η κοινωνία μας είχε θεμελιώσει με τον φόβο του Θεού και με πολύ πόνο και ήλπιζε ότι θα αποτελέσουν τα στηρίγματα των παιδιών της. Μέσα σε αυτό το κλίμα της αβεβαιότητος, της συγχύσεως και αμοραλισμού κάποιοι επαγγέλλονται και οικοδομούν τον «νέο άνθρωπο», τον άνθρωπο χωρίς πρόσωπο, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή, χωρίς αγάπη, χωρίς αιώνια προοπτική, τον άνθρωπο που θα είναι ένας αριθμός ανάμεσα στά δισεκατομμύρια των αριθμών. Η αριθμοποίησις του ανθρωπίνου προσώπου, η απροσωποποίησίς του, είναι η ανομολόγητη αγωνία όσων διαθέτουν ακόμη μέσα τους πνευματικές αντιστάσεις.
Η αριθμοποίησις στην κοινωνική ασφάλισι μπορεί να έχη απρόβλεπτες και οδυνηρές συνέπειες για την αξιοπρέπεια των ασθενών και εμπεριστάτων συνανθρώπων μας. Μπορεί να σημάνη το τέλος της χριστιανικής αγάπης, της κοινωνικής αλληλεγγύης, στο όνομα της άνετης και γρήγορης εξυπηρετήσεώς των. Η ιδιωτικοποίησις των κοινωνικών υπηρεσιών (π.χ. της υγείας) σε ένα περιβάλλον, όπως το διαμορφώνει η παγκοσμιοποίηση, καταργεί το κράτος-πρόνοια. Η φιλανθρωπία στον τομέα της υγείας καθίσταται αδύνατη, καθώς η (απρόσωπη και αριθμοποιημένη πλέον) κοινωνία δεν θα νομιμοποιήται ούτε θα έχη την δυνατότητα να σήκωση, τα έξοδα από τις ανάγκες νοσηλείας και περιθάλψεως αναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας. Η υγεία άλλωστε είναι ευαίσθητο δεδομένο, το οποίο δεν πρέπει να παραχωρηθή στα αδιάκριτα μάτια τρίτων, και μάλιστα αγνώστων και απρόσωπων υπαλλήλων ενός απρόσωπου και ανάλγητου φορέως υγείας.
Δικαίως λοιπόν ανησυχούν για μία τέτοια κατάχρησι του ΑΜΚΑ οι εν τω κόσμω αδελφοί και πρέπει να απαιτήσουν με κάθε δημοκρατικό και νόμιμο τρόπο την διασφάλισι των ατομικών δικαιωμάτων και του απορρήτου της προσωπικής τους ζωής, το οποίο ευθέως καταστρατηγείται με την αριθμοποίησι. Ο ΑΜΚΑ θα μπορούσε ενδεχομένως να επιβληθή από την Πολιτεία για τον έλεγχο εκείνων που παρανομούν. Η κοσμική εξουσία κατά τον Απόστολο Παύλο, «ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί. Θεού γαρ διάκονος εστίν, έκδικος εις οργήν τω το κακόν πράσσοντι» (Ρωμ. ιγ’ 4). Ποτέ όμως δεν θα έπρεπε ο ΑΜΚΑ να χορηγηθή για μία γενικευμένη αριθμοποίησι όλων ανεξαιρέτως των πολιτών, και μάλιστα με την συγκατάθεσί τους.
Η δεύτερη όψις του ζητήματος είναι η συσχέτισις του ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666. Για αυτήν την πλευρά του ζητήματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε εύστοχα διακηρύξει:
«Συμμερίζεται η Ιερά Κοινότης την ευαισθησία των πιστών Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι επ’ ουδενί λόγω επιθυμούν να έχουν στην προσωπική τους ταυτότητα, που θα φέρουν πάντα μαζί τους, το σύμβολο-αριθμό του Αντιχρίστου, έστω και υπό την μορφή του γραμμικού συστήματος [...] Προειδοποιεί ακόμη η Ιερά Κοινότης ότι οι Αγιορείται Μοναχοί δεν θα δεχθούν να παραλάβουν τις νέες ταυτότητες, εφ’ όσον διαπιστωθή ότι φέρουν το 666» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).
Στο πλαίσιο αυτής της σαφέστατης τοποθετήσεως της Ιεράς Κοινότητος παρατηρούμε τα ακόλουθα:
Η διακήρυξις της Ιεράς Κοινότητος ισχύει και για τον ΑΜΚΑ. Εάν ο ΑΜΚΑ είχε τον αριθμό του Αντιχρίστου, δεν έπρεπε να τον δεχθή κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός. Ο ΑΜΚΑ όμως είναι ένας αριθμός πού τυπώνεται στην κάρτα ασφαλίσεως με τον γραμμωτό κωδικό CODE 39, ο οποίος δεν σχετίζεται με τον αριθμό 666 και πολύ περισσότερο δεν είναι ο δυσώνυμος αυτός αριθμός. Τουλάχιστον στο σημείο αυτό η Πολιτεία σεβάσθηκε την ευαισθησία του ορθοδόξου λαού μας και δεν περιέλαβε στον ΑΜΚΑ τις προδιαγραφές του ΕΚΑΜ. Εάν συσχετίζουμε τον ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666 και δημιουργούμε πανικό, επειδή δήθεν κάθε μορφή γραμμωτού κωδικού εμπεριέχει τον αριθμό του Αντιχρίστου, υπερβάλλουμε και δεν οικοδομούμε κανένα.
Από ποιμαντική πάντως άποψι θα ήταν άκαιρο να ζητήσουμε από τον καθέκαστα συνάνθρωπο μας, ο οποίος έχει λόγους να κινηθή μέσα στην σύγχρονη κοινωνία (θέματα υγείας, παιδείας, μετακινήσεως, δοσοληψιών κ.λπ.) χρησιμοποιώντας τον ΑΜΚΑ, να μη τον παράλαβη και να μπη σε δοκιμασίες.
Η παραλαβή του ΑΜΚΑ εν τούτοις δεν καταργεί την καλή ανησυχία μας, την οποία είχαμε τόσα χρόνια και αγωνισθήκαμε κατά του ΕΚΑΜ. Η καλή ανησυχία και τότε και τώρα έχει ουσιαστικό νόημα. Βεβαιώνει ότι τοποθε-τούμεθα σωστά έναντι της ελεύσεως του Αντιχρίστου. Δεν πανικοβαλλόμεθα, αλλά ούτε απαξιώνουμε την προφητεία. Ανέκαθεν οι Χριστιανοί περίμεναν τον Αντίχριστο και συνεδύαζαν την έλευσί του με δύσκολες για την Εκκλησία καταστάσεις, όπως την παρουσία διωκτών του Χριστιανισμού (Νέρων), την έμ-φάνισι και δράσι νέων αιρέσεων (αρειανισμός κ.λπ.), την επέλασι και επικρά-τησι αντιχρίστων δυναστών και τυραννικών καθεστώτων (Ισλάμ, Σταλινικός αθεϊσμός). Αυτές ήσαν οι προδρομικές καταστάσεις, για τις οποίες ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν. όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν» (Α’ Ιω. β’ 18). Ο Μέγας Βασίλειος, για να χρησιμοποιήσουμε ένα αυθεντικό παράδειγμα, ζώντας σε μία τέτοια δύσκολη περίοδο παροτρύνει τον εξόριστο Ορθόδοξο επίσκοπο Εδέσσης Βάρση, να υπομείνη καρτερικά την εξορία διότι θα περάση σύντομα, εκτός πια και αν είναι, συμπληρώνει, στα πρόθυρα ο καιρός του Αντιχρίστου, οπότε πρέπει να προσεύχεται να αποσόβηση ο Κύριος τις θλίψεις ή να τους διαφύλαξη άπταιστους εν μέσω των θλίψεων (Μεγ. Βασιλείου, Επιστολή 264).
Η καλή ανησυχία και το ενδιαφέρον των Χριστιανών, καθ’ όλες τίς περιόδους της εκκλησιαστικής Ιστορίας, για το ότι ο «αντίχριστος έρχεται» (Α’ Ιω. β’ 18), ήσαν απόλυτα δικαιολογημένα και είχαν την θεμελίωσί τους στον λόγο του Κυρίου, ότι «εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λή-ψεσθε» (Ιω. ε’ 43), και στην αποστολική παράδοσι (Ματθ. κδ’ 25, Μάρκ. ιγ’ 14, Β’ Θεσ. β’ 1-12, Α’ Ιω. β’ και δ’, Β’ Ιω. ε’, ζ’ 3). Η κατηχητική γραμματεία της αρχαίας Εκκλησίας μαρτυρεί ότι μεταξύ των βασικών διδασκαλιών προς τους νεοφώτιστους Χριστιανούς ήταν και η διδασκαλία περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου και περί της ελεύσεως του Αντιχρίστου (αγ. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχησις 15η).
Συνέβησαν όμως ενίοτε παρανοήσεις των αγιογραφικών κειμένων, οι οποίες δημιούργησαν προβληματικές αντιδράσεις των πιστών. Καταστάσεις και γεγονότα πού θεωρήθηκαν σημεία παρουσίας του Αντιχρίστου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, όπως το εξακισχιλιοοτό έτος από κτίσεως κόσμου (βλ. αγ. Ειρηναίου Λουγδούνου, Κατά Αιρέσεων, κεφ. 22 και 24) η πτώσις της Ρώμης, η κυριαρχία των Οθωμανών κ.λπ.) και ο Αντίχριστος δεν έχει κάνει ακόμη την εμφάνισί του. Γι’ αυτό, όπως γράφει ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, «αναφανέντος γαρ αυτού δείξει ο καιρός το ζητούμενον» (Περί Χριστού και Αντιχρίστου, 49) και, όπως σημπληρώνει ο Ανδρέας Καισαρείας, «ο χρόνος αποκαλύψει και η πείρα τοις νήφουσι» (Ερμηνεία εις την Αποκόλυψιν, 38).
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν θα παραλάβουμε σε ένα δημόσιο έγγραφο έναν αριθμό, έστω μέσα σε ένα κλίμα ούτως ή άλλως προβληματικό και ενδεικτικό των «σημείων των καιρών», αλλά αν θα τον δεχθούμε ως σημείον προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως Χάραγμά του, όταν αυτός ο ίδιος έλθη. Υπό την έννοια αυτή ο ΑΜΚΑ, ως αριθμός πού θα διευκόλυνε την Πολιτεία να επιτέλεση το καθήκον της έναντι των πολιτών, είναι ηθικώς και πνευματικώς ουδέτερη (έχουμε βεβαίως ήδη ειπεί ότι είναι προβληματική και επικίνδυνη η αριθμοποίησις στα χέρια τυραννικών καθεστώτων ή στο πλαίσιο της ηθικής ασυδοσίας της εποχής μας). Η παρουσία όμως του ΑΜΚΑ στην ζωή μας μας υπενθυμίζει το καθήκον μας και μπορεί να είναι το καλύτερο μήνυμα του Θεού σε όλους μας, να εντείνουμε την καθημερινή μας μετάνοια, να προσέχουμε τους εαυτούς μας «μήποτε βαρυνθώσιν ημών αι καρδίαι έν κραιπάλη και μέθη, και μερίμναις βιωτικαίς, και επιστή εφ’ ημάς αιφνίδιος η ημεέρα εκείνη, ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθήμενους επί πρόσωπον πάσης της γης» (πρβλ. Λουκ. κα’ 34-35). Εφ’ όσον έλάβαμε εντολή από τον Κύριο να προσέχουμε τα «σημεία των καιρών» (Ματθ. ιστ’ 3), και εφ’ όσον βλέπουμε ότι η παγκοσμιοποίηση σε πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό επίπεδο προχωρεί, η αποστασία από το θέλημα του Θεού αυξάνει, και ο πολύς κόσμος ζη σε μία αδιαφορία για την πνευματική ζωή, μπορούμε να ιδούμε τις καταστάσεις αυτές ως «σημεία των καιρών» και να καλλιεργήσουμε την πίστι μας, την μετάνοια μας, την αγάπη μας προς τον Κύριο, και το μαρτυρικό μας φρόνημα. Έτσι θα μπορέσουμε να ετοιμασθούμε για να αντιμετωπίσουμε την πλάνη του Αντιχρίστου, αν πρόκειται να έλθη στις ήμερες μας «ίνα κατισχύσωμεν εκφυγείν ταύτα πάντα τα μέλλοντα γίνεσθαι [τον κατα-τρεγμό του εναντίον της Εκκλησίας], και σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου» (πρβλ. Λουκ. κα’ 36) με ελπίδα στην αιώνια ζωή μαζί Του στην Βασιλεία του Πατρός.
Αυτήν την στάσι, η οποία χαρακτηρίζεται από πίστι, ελπίδα και αγάπη, η οποία «έξω βάλλει τον φόβον» (Α’ Ιω. δ’ 18), είχε συστήσει και η Ιερά Κοι-νότης του Αγίου Όρους με την ακόλουθη διακήρυξι: «Συμμεριζόμενοι την ανησυχία του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας συντασσόμεθα με το πνεύμα των προσφάτων ανακοινώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης και πολλών Ιερών Μητροπόλεων και Ιερών Μονών [...]. Η εκπλήρωσις του θεμελιώδους καθήκοντος της ομολογίας της πίστεως μας προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν δεν μπορεί να συμβαδίζει με ένα πνεύμα ταραχής και πανικού, το οποίο, αν μή τι άλλο, προδίδει έλλειψι πίστεως και απουσία της βεβαιούσης χάριτος εκ της καρδίας. Η εμβάθυνσις στα σημεία των καιρών και η διαπίστωσις της εγγύτητος των εσχάτων δημιουργεί μια καλή ανησυχία, αποτέλεσμα της οποίας είναι η προσπάθεια για πληρέστερη μετάνοια, ο αποφασιστικώτερος αγών για την υπερνίκησι των θανατούντων ημάς παθών και η καλύτερη προετοιμασία για την είσοδό μας στην Βασιλεία του Εσφαγμένου Αρνίου» (Ανακοίνωσις ΕΔΙΣ 21.8/3.9.1997).
Αυτή η στάσις μας είναι χρέος αγάπης απέναντι στους εν Αγίω Όρει και εν τω κόσμω αδελφούς μας, οι οποίοι μας ερωτούν για τον ΑΜΚΑ.
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
Αρχιμ. Γεώργιος και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί
Έν Αγίω Όρει τη 3η Αυγούστου 2009

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«…Αν ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια, πόσο μάλλον τη μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλη η αγιότης στους αγίους, δηλαδή τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες.
Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της, που αν και με αυτή είναι λίγο κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις δια της εγγύτητός της προς τον Θεό και δια των από παλαιά γραμμένων και πραγματοποιημένων σ' αυτή θαυμασίων.
Ο θάνατός της είναι ζωηφόρος, μεταβαίνοντας σε ουράνια και αθάνατο ζωή, και η μνήμη τούτου είναι χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει τη μνήμη των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει τη κοινή και παράδοξη συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη κηδεία της, με θεολήπτους ύμνους, με τις αγγελικές επιστασίες και χοροστασίες και λειτουργίες γι΄ αυτήν.
Οι Απόστολοι προπέμπουν, ακολουθούν, συμπράττουν, αποκρούουν, αμύνονται και συνεργούν με όλη τη δύναμη μαζί με εκείνους που εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως.
Ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και Υιός αυτής της αειπάρθενης, είναι αοράτως παρών και αποδίδει στη μητέρα την εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα, δια του οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συζυγικό προς εκείνο σώμα σε χώρο αείζωο και ουράνιο.
Διότι μόνο αυτή, ευρισκομένη ανάμεσα στο Θεό και σ' ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, τον μεν Θεό κατέστησε υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, ουρανώσασα τη γη και θεώσασα το γένος. Και μόνο αυτή από όλες τις γυναίκες αναδείχθηκε μητέρα του Θεού εκ φύσεως πάνω από κάθε φύση. Υπήρξε βασίλισσα κάθε εγκοσμίου και υπερκοσμίου κτίσματος.
Τώρα έχοντας και τον ουρανό κατάλληλο κατοικητήριο, ως ταιριαστό της βασίλειο, στον οποίο μετατέθηκε σήμερα από τη γη, στάθηκε και στα δεξιά του παμβασιλέως με διάχρυσο ιματισμό ντυμένη και στολισμένη, όπως λέγει ο προφήτης. (Ψαλμ. 44,11). Διάχρυσο ιματισμό, που σημαίνει στολισμένη με τις παντοειδείς αρετές. Διότι μόνο αυτή κατέχει τώρα μαζί με το θεοδόξαστο σώμα και με τον Υιό, τον ουράνιο χώρο. Δεν μπορούσε πραγματικά γη και τάφος και θάνατος να κρατεί έως το τέλος το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της και αγαπητό ενδιαίτημα ουρανού και του ουρανού των ουρανών.
Αποδεικτικό για τους μαθητές στοιχείο περί της αναστάσεώς της από τους νεκρούς γίνονται τα σινδόνια και τα εντάφια, που μόνα απέμειναν στο τάφο και βρέθηκαν από εκείνους που ήλθαν να την ζητήσουν, όπως συνέβηκε προηγούμενα με τον Υιό και δεσπότη. Δεν χρειάσθηκε να μείνει και αυτή επίσης για λίγο πάνω στη γη, όπως ο Υιός της και Θεός, γι' αυτό αναλήφθηκε αμέσως προς τον υπερουράνιο χώρο από τον τάφο.
Με την ανάληψή της η Θεομήτορ συνήψε τα κάτω με τα άνω και περιέλαβε το πάν με τα γύρω της θαυμάσια, ώστε και το ότι είναι ελαττωμένη πολύ λίγο από τους αγγέλους, γευόμενη το θάνατο, αυξάνει τη υπεροχή της σε όλα . Και έτσι είναι η μόνη από όλους τους αιώνες και από όλους τους αρίστους που διαιτάται με το σώμα στον ουρανό μαζί με τον Υιό και Θεό.

Η Θεομήτωρ είναι ο τόπος όλων των χαρίτων και πλήρωμα κάθε καλοκαγαθίας και εικόνα κάθε αγαθού και κάθε χρηστότητος, αφού είναι η μόνη που αξιώθηκε όλα μαζί τα χαρίσματα του Πνεύματος και μάλιστα η μόνη που έλαβε παράδοξα στα σπλάχνα της εκείνον στον οποίο βρίσκονται οι θησαυροί όλων των χαρισμάτων. Τώρα δε με το θάνατό της προχώρησε από εδώ προς την αθανασία και δίκαια μετέστη και είναι συγκάτοικος με τον Υιό στα υπερουράνια σκηνώματα και από εκεί επιστατεί με τις ακοίμητες προς αυτόν πρεσβείες εξιλεώνοντας αυτόν προς όλους μας.
Είναι τόσο πολύ πλησιέστερη από τους πλησιάζοντας το Θεό, όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από αυτές τις αγγελικές ιεραρχίες. «Τα Σεραφίμ στέκονταν γύρω του» (Ησαϊας 6,2) και ο Δαβίδ λέγει: «παρέστη η βασίλισσα στα δεξιά σου».
Βλέπετε τη διαφορά της στάσεως; Από αυτή μπορείτε να καταλάβετε και τη διαφορά της, κατά την αξία της τάξεως. Διότι τα Σεραφείμ ήταν γύρω από το Θεό, πλησίον δε στον ίδιο μόνο η βασίλισσα και μάλιστα στα δεξιά του. Όπου κάθισε ο Χριστός στον ουρανό, δηλαδή στα δεξιά της μεγαλωσύνης, εκεί στέκεται και αυτή τώρα που ανέβηκε από τη γη στον ουρανό.
Ποιός δεν γνωρίζει ότι η Παρθενομήτωρ είναι εκείνη η βάτος που ήταν αναμμένη αλλά δεν καταφλεγόταν. (Ψαλμ.44,19) Και αυτή η λαβίδα, που πήρε το Σεραφίμ, τον άνθρακα από το θυσιαστήριο, που συνέλαβε δηλαδή απυρπολήτως το θείο πυρ και κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να έλθει προς το Θεό. Επομένως μόνη αυτή είναι μεθόριο της κτιστής και της άκτιστης φύσεως.
Ποιός θα αγαπούσε το Υιό και Θεό περισσότερο από τη μητέρα, η οποία όχι μόνο μονογενή τον γέννησε, αλλά και μόνη της αυτή χωρίς ανδρική ένωση, ώστε να είναι το φίλτρο διπλάσιο.
Όπως λοιπόν, αφού μόνο δι' αυτής επεδήμησε προς εμάς, φανερώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, ενώ πρίν ήταν αθέατος, έτσι και στον μελλοντικό ατελεύτητο αιώνα κάθε πρόοδος και αποκάλυψη μυστηρίων χωρίς αυτήν θα είναι αδύνατος.
Δια μέσου της Θεομήτορος θα υμνούν το Θεό γιατί αυτή είναι η αιτία, η προστάτης και πρόξενος των αιωνίων. Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίς των διδασκάλων, η ρίζα των απορρήτων αγαθών, η κορυφή και τελείωση κάθε αγίου.
Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πως να περιγράψω όλα σου τα προσόντα; Πως να σε δοξάσω, το θησαυρό της δόξας; Εσένα και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που την χρησιμοποιεί.
Μετάδωσε πλούσια λοιπόν τα χαρίσματά σου στο λαό σου, Δέσποινα, δώσε τη λύση των δεινών μας, μετάτρεψε όλα προς το καλύτερο με τη δύναμή σου, δίδοντας τη χάρη σου για να δοξάζουμε το προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα γα μας μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελευτήτους αιώνες. Γένοιτο...».
(απόσπασμα από τις Πατερικές εκδόσεις«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τόμος 10ος)

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα

Μια απόπειρα περιγραφής.
Γράφει ο Γιώργος Δρόσος
Πολύ συχνά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα μέσα από τους μηχανισμούς προπαγάνδας και χειραγώγησης της κοινής γνώμης χρησιμοποιούν έννοιες και όρους με θετικό σημασιολογικό φορτίο έτσι,ώστε να φθείρονται τόσο πολύ από την πολυκαιρισμένη μεταχείριση στις σκοτεινές ατραπούς της καλοκαθισμένης εξουσίας και στο τέλος να μεταλλάσσονται σε απαραίτητα ανταλλακτικά για την άψογη λειτουργία του Συστήματος.Μια από αυτές τις έννοιες είναι η «ιερή αγελάδα»της Αριστεράς.Μια Αριστερά την οποία επιδεικνύουν σαν έπαθλο και πίσω από την οποία κρύβονται σήμερα αρκετά «ιδιοτελή καθάρματα» σαν αυτά που αναζητούσαν οι Ναζί στις κατεχόμενες χώρες κατά τη διάρκεια του Β΄παγκοσμίου πολέμου.Μια Αριστερά δηλαδή ελεγχόμενη σε επίπεδο ηγεσίας από την υπερατλαντική δύναμη και τους ντόπιους συνεργάτες της και στερημένη από κάθε ίχνος πρωτοτυπίας και λαϊκής αποδοχής.Και τα γράφω αυτά με πόνο ψυχής,όταν στήριζα επανειλημμένως στις εκλογές αυτή την παράταξη εδώ και χρόνια ελπίζοντας όχι τόσο στην κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος όσο στην αντίσταση στην επελαύνουσα βαρβαρότητα της παγκόσμιας πολιτιστικής μονοχρωμίας.Και το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και τώρα τρέφω κάποιες ελπίδες για αυτή την Αριστερά τη χιλιομπαλωμένη σαν αντίβαρο στη μέγκενη της παγκοσμιοποίησης.
Βέβαια, οι κατηγορίες που διατυπώνω πρέπει να είναι στοιχειοθετημένες,αλλιώς εύκολα θα καταπέσουν στο λαϊκό δικαστήριο της αμείλικτης κριτικής. Εξηγούμαι:Συμβιβάζεται με την ιδεολογία της Αριστεράς η υποταγή στα κελεύσματα των Η.Π.Α σε θέματα εξωτερικής πολιτικής,όπως η συναίνεση στο σχέδιο Ανάν από τον ΣΥΝ στην Ελλάδα και το ΑΚΕΛ στην Κύπρο,όταν ενδεχόμενη εφαρμογή του θα σήμαινε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την πρόσδεσή της στο άρμα της Τουρκίας,της Αγγλίας και της Αμερικής;Πώς δηλαδή συνάδει το αγαθό της εθνικής ανεξαρτησίας με τις διεθνιστικές κωλοτούμπες περί κατάργησης των συνόρων και ειρήνης,όταν τα κατοχικά στρατεύματα δεν απομακρύνονται;Και πώς το ΚΚΕ τολμά να στηρίζει στην Κύπρο μια κυβέρνηση «αριστερή»που συνδιαλέγεται με τους κατακτητές προωθώντας τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών με την ίδρυση ενός κράτους-μαριονέττας;Βέβαια,θα πει κανείς ότι και οι δεξιές κυβερνήσεις συζητούν με τους κατακτητές και προωθούν τις ίδιες λύσεις,αλλά και αυτό είναι ένα άλλο πολύ μεγάλο θέμα που πρέπει να συζητηθεί.Το επισημαίνω,διότι δεν ταυτίζω την Αριστερά με το «Κακό» και την Δεξιά με το «Καλό» και το αντίστροφο,αλλά προσπαθώ να ανιχνεύσω τις παθογένειες της πρώτης στην Ελλάδα με τα ελάχιστα διανοητικά και θεωρητικά εφόδια που διαθέτω.
Ας δούμε και ένα άλλο μείζον πρόβλημα της Ελλάδας,την λαθρομετανάστευση.Αναρωτιέμαι αν και κατά πόσον η εισβολή χιλιάδων αλλοδαπών θα βοηθήσει τόσο αυτούς όσο και εμάς.Ο Μαρξ γράφει: «Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών από τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιάς» Μήπως ο Κάρολος ήταν ρατσιστής;Γιατί το γράφει αυτό;Μήπως, επειδή οι μισθοί τόσο των ντόπιων όσο και των ξένων σε μια χώρα θα παίρνουν την κατιούσα με αποτέλεσμα οι εξαθλιωμένοι να είναι ακόμη περισσότεροι;Αλήθεια,πώς ηχούν αυτά στα αυτιά των ηγετών της Αριστεράς και γιατί μια τόσο αυτονόητη αλήθεια στιγματίζεται ως ρατσισμός και φασισμός ,όταν την ίδια στιγμή οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές καταγγέλλουν τη χώρα μας μέσα από τα Παρατηρητήρια των Συμφωνίων του Σόρος,λάθος του Ελσίνκι, κάθε φορά που συμβαίνει κάτι με τους μετανάστες; Και πώς αντιμετωπίζουν οι ίδιοι καθοδηγητές τον δεξιό υπουργό κ.Παυλόπουλο που ζητά την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε ξένους και που επιδοτείται από την Ε.Ε για κάθε ξένο που εισέρχεται παράνομα στην Ελλάδα;Γιατί η Δεξιά συμπλέει μαζί τους;Περίεργες δεν είναι αυτές οι εκλεκτικές συγγένειες;Δεν ξενίζει η συμπεριφορά του αυτόκλητου προστάτη των λαθρομεταναστών κ.Κούρκουλα την άδεια του οποίου έπρεπε να πάρει ο κ.Χαρδαβέλλας,για να μπει στο κτήριο του παλιού Εφετείου Αθηνών για τις ανάγκες της τηλεοπτικής εκπομπής του .Ο κ.Κούρκουλας είναι απλώς μέλος της εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του σωματείου «Απελάστε τον ρατσισμό».Άρα, ως άλλος Πάπας δικαιούται να εγκρίνει ή όχι την είσοδο του δημοσιογράφου και του νομάρχη Αθηνών κ.Σγουρού.
Το θέμα δεν είναι τι κάνει ο Κουρκούλας ή ο όποιος σατραπίσκος γουστάρει να επιβάλλει το δίκαιο της ζούγκλας καταπατώντας το άσυλο στο πανεπιστήμιο και δέρνοντας καθηγητές,όπως τον Γιάννη Πανούση,στην περίπτωση του οποίου ανησυχητικό ήταν το φαινόμενο της χλιαρής αντίδρασης από τον ίδιο ,λες και έφταιγε, γεγονός αποκαλυπτικό της απροκάλυπτης ιδεολογικής τρομοκρατίας προς κάθε «αντιφρονούντα».Το θέμα είναι, γιατί όλοι αυτοί τυγχάνουν μιας σκανδαλώδους ασυλίας ,ενώ οποιοσδήποτε άλλος «ανώνυμος» θα συλλαμβανόταν.Έτσι με τη βοήθεια παρακρατικών και κρατικών μηχανισμών,όπως το Ιντυμήντια που στηρίζεται από τον ΟΤΕ και το ΕΜΠ, έχει στηθεί ένα «αριστερό» παρακράτος που δέρνει,καταστρέφει,εκτελεί[i].Μόνο ο Κοτζαμάνης και ο Εμμανουηλίδης τους ανταγωνίζονται σε βαρβαρότητα και δολοφονική μανία. Δυστυχώς, ο εξοβελισμός της λογικής και η καταπάτηση των νόμων βολεύουν κάποιους.Από τη μια μεριά,τα αριστερά μορφώματα που θέλουν να δείξουν τη «βαρβαρότητα των κατασταλτικών μηχανισμών» και από την άλλη η ακροδεξιά προπαγάνδα που επισείοντας τον κίνδυνο της «εθνικής ασφάλειας» στρέφει στα δεξιά χιλιάδες πολίτες επειδή αγανακτούν με την έλλειψη επαρκούς αστυνόμευσης.Το ένα χέρι νίβει τ’άλλο και τα δύο το πρόσωπο για το δρόμο προς τον Μεγάλο Αδελφό του Όργουελ που ανοίγει διάπλατα.
Και η Αριστερά;
Η μεγάλη απούσα από το πολιτικό προσκήνιο κωφεύει στα απεγνωσμένα μηνύματα των ψηφοφόρων της έχοντας αποφασίσει να αυτοκτονήσει.Θα ήταν αντιδραστικό αν ο λόγος της εξέφραζε την αγωνία του λαού για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη,όπως το ΕΑΜ στην κατοχή και όχι να μέμφεται τον ανύπαρκτο ελληνικό εθνικισμό,όπως ο κ.Νάσος Θεοδωρίδης στην Αυγή,για την κυπριακή τραγωδία, μιας και «Η προσδοκώμενη προσάρτηση της Κύπρου στην Ελλάδα αποτελούσε ανέκαθεν μέρος του οράματος της Μεγάλης Ιδέας, η σταδιακή πραγματοποίηση του οποίου είχε ως αποτέλεσμα, από τη σύσταση του ελληνικού κράτους το 1830, να επεκταθεί η Ελλάδα 8 φορές, αυξάνοντας τα εδάφη της κατά 278% σε βάρος της Τουρκίας»;Θα ήταν λαϊκίστικη αν ζητούσε το κλείσιμο των συνόρων με τα Σκόπια,όπως ζήτησε ο Μίκης Θεοδωράκης και όχι να πριμοδοτεί τον κάθε Γκρουέφσκι με την εμμονή σε σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια;
Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε θλιβερές διαπιστώσεις για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς,αλλά προπάντων για το μέλλον της Ελλάδας.Σήμερα τα συμφέροντα που στηρίζουν την Αριστερά ,δηλαδή οι μηχανισμοί εξουσίας στα ΜΜΕ,η διανόηση και μια όχι και τόσο ευκαταφρόνητη μερίδα του ελληνικού κεφαλαίο(Αλαφούζος,Τεγόπουλος,Λαμπράκης,εσχάτως η Αγγελοπούλου με το ροζ πείραμα του Ελεύθερου Τύπου) θέλουν να φτιάξουν μια εύπεπτη σούπα ,για να αναχαιτιστεί εύκολα κάθε αντίσταση στη ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. Οι μεσάζοντές τους στα ΜΜΕ δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία με τα νεφελώδη ιδεολογήματα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»,του «αντιρατσισμού» και του «αντιεθνικισμού» και αντιμετωπίζουν κάθε αμφισβήτηση στη μεταφυσική τους πραμάτεια με συκοφαντία και ιδεολογική τρομοκρατία.Είναι δε τόσο ολοκληρωτική η εμμονή στα ιδεολογήματα που πλασάρουν,ώστε αναρωτιέται κανείς αν μιλά με σκεπτόμενους πολίτες ή με ανθρώπους που επιδιώκουν «καθαρές λύσεις».Το πρόβλημα όμως δεν εντοπίζεται μόνο σ΄αυτούς.
Συνομιλώντας με πολίτες που έχουν «αριστερά» πιστεύω,έτσι ,όπως αυτοί τα εννοούν, διαπιστώνω ότι, αν όχι όλοι ,τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος που δεν έχει προσωπικό όφελος από την Αριστερά(προγράμματα της Ε.Ε και συνεργασία με τους ποικιλόχρωμους άρχοντες,επιδότηση στις Μ.Κ.Ο που ιδρύουν με πακτωλό χρημάτων[1], κατάληψη νευραλγικών θέσεων στον κρατικό μηχανισμό,ασυλία σε περιπτώσεις καταπάτησης του νόμου) γαντζώνονται από την αριστερή ταυτότητα που έχουν διαμορφώσει και προσδίδουν σε αυτή χαρακτηριστικά «ανωτερότητας»,τρόπον τινά ,πολιτικής και δευτερευόντως πολιτιστικής η αμφισβήτηση της οποίας συνιστά έγκλημα ανάλογο της αμφισβήτησης του παπικού πρωτείου.Πολύ συχνά διαπιστώνει κανείς ότι δεν γίνανε αριστεροί,γιατί αγαπούν μια ιδεολογία και προτάσσουν πνεύμα θυσίας και αλληλεγγύης,αλλά γιατί μισούν την Ελλάδα,την Ορθοδοξία ,την παράδοσή μας και τον πολιτισμό μας.Μέσα από μια πολιτική ταυτότητα εκτονώνουν την καταπιεσμένη επιθετικότητά τους και το μίσος τους.Η αυτοδικαίωση τούς οδηγεί στον σκοπό που αγιάζει τα μέσα,αφού αυτοί ξέρουν και έχουν δίκιο σ΄όλα και πως δεν πειράζει αν εκμεταλλεύονται τους άλλους ,αφού ο επικείμενος παράδεισος του προλεταριάτου θα δώσει διέξοδο στα αδιέξοδά τους,τα υπαρξιακά,τα οικονομικά,τα προσωπικά.Η ιδεολογική τύφλωση δεν επιτρέπει την αμφισβήτηση,γιατί θα καταρρεύσει το είδωλο που δομήσαμε. Καθαρή μεταφυσική λοιπόν και εσχατολογία γι΄αυτούς που επικρίνουν έντονα τις θρησκείες!!!! Τα ίδια βέβαια ισχύουν και για τους οπαδούς οποιασδήποτε άλλης πολιτικής ομάδας ή θρησκείας ή φυλής με θεωρητική καθαρότητα και δογματισμό.
Να λοιπόν, γιατί ο κόσμος έστρεψε την πλάτη του στις ευρωεκλογές στα αριστερά κόμματα που είναι ο μεγάλος χαμένος και η αποκαθήλωση των οποίων από το πολιτικό σκηνικό θα γίνει πολύ πιο σύντομα από ό,τι η κατάρρευση του δικομματισμού.Διότι εδώ και χρόνια ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι το δίλημμα Δεξιά ή Αριστερά είναι ψευδεπίγραφο και πως η αντιπαράθεση δεν αφορά την ιδεολογία, αλλά την πίτα από το πολιτικό και οικονομικό αλισβερίσι σε συνδυασμό με τα προβλήματα συμπεριφοράς που περιέγραψα παραπάνω.Πώς μπορεί να εμπιστευτεί κανείς τον Αλαβάνο ,όταν η θεματική του περιορίζεται στη λαθρομετανάστευση και τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων τη στιγμή που το Αιγαίο «βράζει» από τις βόλτες των τουρκικών F16,ενώ η κατασκευαστική εταιρεία του κ.Τσίπρα εκμεταλλεύεται μετανάστες και οι συμβασιούχοι της Αυγής δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται[2];Και πώς η κ.Παπαρήγα θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη ,όταν το κόμμα της πρέπει σαν άλλο ιερατείο να εξαιρεθεί από τον έλεγχο του ΣΔΟΕ,αλλά στην Τυποεκδοτική οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονται για τις υπερωρίες τους;
Δεν μπορείς διαρκώς να γίνεσαι τιμητής των άλλων χωρίς να δέχεσαι κριτική για τις δικές σου επιλογές, γιατί υποτίθεται ότι εκπροσωπείς το «καλό» στην πάλη με το «κακό».Αυτή η έρμη διαλεκτική που στα κομμάτια είναι καταχωνιασμένη;Δυστυχώς,αυτή η νοοτροπία που φαίνεται ότι είναι βαθιά ριζωμένη στα μέλη των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων σφυρηλατεί ένα τύπο ανθρώπου με ατσάλινο εγώ και περισσή αυταρέσκεια που «ξέρει» και πρέπει να διαφωτίσει τον βυθισμένο στο σκοτάδι λαό. Και μετά απορούν ,γιατί ο ΛΑΟΣ με την κουτοπόνηρη αλχημεία του αυξάνει τα ποσοστά του,όταν και οι ίδιοι με τα καμώματά τους έχουν φροντίσει να καταστήσουν το κόμμα αυτό από παρία σε ρυθμιστή του κομματικού συστήματος.
[1] Ο Μιχάλης Τρεμόπουλος,ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων δήλωνε εισοδήματα στη φορολογική του δήλωση 8000 Ευρώ ετησίως.Σύμφωνα με το μέλος του κόμματός του Γιάννη Παρασκευόπουλο αμειβόταν με το γελοίο ποσό των 500 Ευρώ μηνιαίως από την ΜΚΟ «Αντιγόνη»στην οποία εκταμιεύονταν μεγάλα ποσά από προγράμματα της Ε.Ε.
[2] Στην Ελλάδα του 2009 έγινε η αποκάλυψη της μεγαλύτερης υπόθεσης εκμετάλλευσης μεταναστών - σκλάβων που δούλευαν σε καθεστώς ανασφάλιστης δουλείας -μεταξύ άλλων- σε κρατικά, έργα δικαιοσύνης, ακόμη και Ολυμπιακά έργα! Ένα σύστημα όπου το μαστίγιο του εργοδηγού έγινε κουμπούρι του δουλέμπορου (καταδικασμένου για δουλεμπόριο, όχι στα λόγια), που δεν πλήρωνε ένσημα ούτε στους ντόπιους εργάτες.Θα περίμενε λοιπόν κανείς καλόπιστος τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που έχει κάνει σημαία τα δικαιώματα των μεταναστών να εξεγερθεί. Να απαιτήσει πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης. Να ξεθάψει όλους αυτούς τους δυστυχισμένους που τσιμενταρίστηκαν από εργατικά ατυχήματα αλλά δεν είχαν ούτε χαρτί για να τους αναζητήσει κανείς ελέω “ανοιχτών συνόρων”.Θα περίμενε κανείς τον Τσίπρα να ζητά νέες “εξεγέρσεις” αφού αυτή η υπόθεση της ντροπής δίνει το βασικό επιχείρημα σε όσους αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τον Αλαβάνο να φέρνει το θέμα με σφοδρότητα στη βουλή και να επιτίθεται σε όλους αυτούς που υπέγραφαν τους επίμαχους διαγωνισμούς.Αντ’ αυτού, σιωπή. Ούτε μια δήλωση. ΟΥΤΕ Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Ούτε ένα στέλεχος, ούτε μια συνιστώσα δεν άρθωσε φωνήεν για αυτό το έγκλημα. Που αν μη τι άλλο θα ήταν εφαλτήριο για μια νέα ανάκαμψη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ εάν αυτό το κόμμα είχε ίχνος ειλικρίνειας στα συνθήματα και τις πράξεις του. Όπως όταν ο κύριος Τσίπρας περιέφερε την Αφρικανή μετανάστρια στην δεξίωση για τη δημοκρατία, πλάι σε αυτούς που βουτούσαν τα χέρια τους στα μαύρα της Siemens και τις μίζες από τα δημόσια έργα.
Αιτία αυτής της σιωπής θα μπορούσε να είναι η επαγγελματική αλληλεγγύη του κυρίου Τσίπρα στους συναδέλφους του κατασκευαστές.Θα μπορούσε να είναι τα γραμμάτια που χρωστά ο κύριος Αλαβάνος στους “αριστερούς” εκδότες – εργολάβους για την αμέριστη στήριξη.Θα μπορούσε να είναι η αυθόρμητη ομολογία στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ ότι λυμαίνονται τα κονδύλια που προορίζονται για πρόσφυγες μέσω “μονοπρόσωπων” ΜΚΟ.Θα μπορούσε να είναι γενικώς η ταμπέλα “Αντι”. Όπως η Κυρία Πόπη Τσουκάτου που ηγείτο της “Αντιφασιστικής” “Αντιιμπεριαλιστικής” πρωτοβουλίας και ο σύζυγος της κουβάλαγε τα μαύρα χρήματα της Φασιστικής και Ιμπεριαλιστικής Siemens.Θα μπορούσαν να ήταν πολλοί οι λόγοι της σιωπής. Θα μπορούσε να είναι μόνο ενας: Το μερίδιο στο μεγαλύτερο πλιάτσικο που γνώρισε η Ελλάδα στη μεταπολίτευση.Πηγή: http://olympia.gr/2009/08/04/human-traffic-greece/


I Τις μέρες αυτές το ιστολόγιο http://www.troktiko.blogspot.com έκλεισε κατόπιν δίωξης για κακούργημα χωρίς όμως να απαγγελθούν τέτοιες κατηγορίες που να επιβάλλουν το κλείσιμο.Κανένα από τα δύο κόμματα της αριστεράς στο κοινοβούλιο δεν εξέδωσε ανακοίνωση για τη λογοκρισία αυτή.Για ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ δεν το συζητάμε.Σιγήν ιχθύος και από τις αναρχοαριστερές ιστοσελίδες ,όπως το Athens-indymedia.org που ύστερα από αρκετές ώρες απλώς μετέδωσε την είδηση για το κλείσιμο του Τρωκτικού χωρίς να αποδοκιμάζει τη λογοκρισία. .Αξίζει να σημειωθεί ότι το troktiko δεν είχε αντικληρικαλιστική γραμμή ούτε αντιπατριωτικές απόψεις.Μάλιστα είχε κατηγορήσει τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρἀ για υποστήριξη στη Σαϊεντολογία.Στο ιστολόγιο prezatv γράφτηκαν τα εξής από αναγνώστες: “σήμερα το πρωί γύρω στις δώδεκα και η ανάρτηση ήταν ΄΄ΣΙΓΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΑΧΤΟΥΜΕ΄΄ και είχε προηγηθεί μια ανάρτηση για την σαϊεντολογία και τον ΓΑΒΡΑ και ότι πήρε χρήματα από το ΑΘΗΝΑ 2004 για το φιλμάκι.Ο υπογράφων σαν ΄΄αναγνώστης τούς έλεγε.ΕΝΗΜΕΡΩΣΑ ΤΟΝ ΓΑΒΡΑ ΓΙΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ.
http://prezatv.blogspot.com/2009/08/troktikoblogspotcom.html#comments

Kλείσανε το Τρωκτικό(troktiko)

Το πρώτο σε επισκεψιμότητα ιστολόγιο http://www.troktiko.blogspot.com/ έκλεισε κατόπιν δίωξης για κακούργημα.Ποιο είναι αυτό το κακούργημα όμως δε μας λένε ξεκάθαρα οι νταβατζήδες της ενημέρωσης και οι πόρνες τους στα κανάλια,τις εφημερίδες και τα περιοδικά.Η λογοκρισία της ελεύθερης έκφρασης ιδεών δείχνει την ποιότητα του πολιτεύματος που ονομάζουν δημοκρατία.Ή μήπως τηλεδικτατορία;

ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΙΜΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΛΕΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

Για τον Αντιφωνητή

Φίλοι και Αδέλφια από την Κομοτηνή
« O μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάτες ολίγοι» μας λέει η ευαγγελική περικοπή. Και είναι αλήθεια πως από αυτόν τον κανόνα δεν ξεφεύγει καμμιά προσπάθεια της οποίας
ο σκοπός να είναι «ΙΕΡΟΣ». Έτσι, φαίνεται, τα έχει οικονομήσει τα πράγματα η Πρόνοια του Θεού, ώστε να φαίνεται στην πράξη ποιοι τολμούν να δηλώνουν παρόντες, όταν οι περισσότεροι λουφάζουν, επιδεικτικά κλεισμένοι, άλλοι στην αυταρέσκεια του Εγώ τους, άλλοι στις βιοτικές τους μέριμνες, άλλοι στις ιδεολογικές τους αυταπάτες και άλλοι όπου αλλού ο καθένας επουλώνει τα υπαρξιακά του αδιέξοδα.
Ο Αντιφωνητής γνέφει καταφατικά προς το υπερβατικό σηκώνοντας το γάντι της πρόκλησης, που πέταξε στο παρόν, η αδιαφορία μιας κοινωνίας κορεσμένης από την αποχαύνωση των ψυχοτρόπων της υπερκατανάλωσης του τίποτα, από τον έρωτα χωρίς μέθεξη προσώπων, από την έλλειψη εκλεκτών συγκινήσεων, από μια αρχιτεκτονική που δεν μπόρεσε να προβλέψει τις δονήσεις μιας ζωντανής καρδιάς και γι αυτό τώρα κινδυνεύει να βρεθεί κάτω από τα ερείπια, από από από………..
O Αντιφωνητής τολμά να υψώσει στεντόρεια φωνή αρθρώνοντας λόγο αληθείας,
‘’Εν πνεύματι αληθείας’’. Μέσα από τις στήλες του, σαλπίζει τον πολεμικό παιάνα της αφύπνισης από τον ύπνο του πρόσκαιρου ωχαδερφισμού, ενώ παράλληλα, ως άλλη Σωκρατική αλογόμυγα, βουίζει στα αυτιά μας, πασχίζοντας να μας εγείρει οριστικά από το λήθαργο της ιδιότυπης νεοελληνικής μας σιέστας.
Ο Αντιφωνητής είναι "αντί" σε ό,τι υψώνεται αλαζονικά διαπράττοντας «ύβρη».
Σε ό,τι «και όποιον» σέρνεται με δουλοπρέπεια για λίγα ψιχία άρτου «ή ψήφου».
Στο επιδοτούμενο ξεπούλημα της ιστορίας και του πολιτισμού μας από τους καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα τυμβωρύχους της αυτοσυνειδησίας μας.
Είναι ‘’αντί’’ στη λογική της αντιπαροχής, του κουπονιού, τον καταναλωτικών δανείων και κάθε άλλης «ευκαιρίας» που προσφέρεται από τους σύγχρονους Ρομπέν του συστήματος, προς εκμαυλισμό του ήδη εν αφασία ευρισκομένου και απόλυτα δυστυχισμένου πόπολου.
Υπάρχει, για να χαλάει τα σχέδια όλων όσοι με περισσή αυθάδεια ως άλλοι βάρβαροι σατράπες έρχονται να ζητήσουν «γη και ύδωρ» από μια χώρα ρημαγμένη
και προδομένη από ιθαγενείς και ξένους, που ασέλγησαν στο καταπληγωμένο κορμί της, πριν το παραδώσουν στον ξαναμμένο για αίμα εχθρό ως «πρόβατο επί σφαγή».
Ακρίτας της Θράκης ο Αντιφωνητής, πασχίζει(ως άλλος Διγενής) με το λόγο του, να υπερασπισθεί τις γεωγραφικές και νοητικές εσχατιές του Ελληνισμού ,κλείνοντας τις
Κερκόπορτες της αδιαφορίας, του ενδοτισμού και της απροθυμίας για κάθε αγώνα προς υπεράσπιση της αξιοπρέπειάς μας.
Ο Αντιφωνητής κινείται στα όρια της «απέλπιδος ελπίδας». Στοχεύει στο παρόν, για να κερδίσει τι αιώνιο. Βιγλάτορας αετός από τα θρακικά όρη σαρώνει με το οξύ του βλέμμα την Ελληνική γη, μετρώντας την, κάθε στιγμή, με την αγωνία του καλού ποιμένα που μετράει τα πρόβατά του, ελπίζοντας να μην έχει αρπάξει κανένα ο λύκος. Σαν την κλωσαριά μαζεύει τους απελπισμένους Έλληνες κάτω από τα φτερά του, όχι για να τους παρηγορήσει με όμορφα λόγια που αποκοιμίζουν την ψυχή, αλλά για να τους ξεσηκώσει με φοβέρες και αίματα, στον αγώνα του χρέους και τις τιμής.
Είναι άξιος, αφού επιμένει να φυλάει Θερμοπύλες, όταν ξέρει πως οι Μήδοι όχι μόνο έχουν διαβεί , όχι μόνο έχουν εγκατασταθεί, αλλά είμαστε έτοιμοι να στήσουμε και τους ανδριάντες τους .Ο Αντιφωνητής είναι μια ψυχή που καίγεται για την Ελλάδα
Γι’ αυτό είμαι φίλος του Αντιφωνητή.
Γι’ αυτό πρέπει να γίνουμε όλοι φίλοι του Αντιφωνητή.
Ας αρχίσουμε από σήμερα.
Ανδρέας Ρίζος.
Αρτοποιός.Ερμούπολη Σύρου.

Πριν από δύο χρόνια κατόπιν παροτρύνσεως του φίλου Ανδρέα Ρίζου , ο οποίος δεν έκρυβε τον θαυμασμό και τον ενθουσιασμό του, γράφτηκα συνδρομητής στην εφημερίδα «Αντιφωνητής» που εκδίδεται στην Κομοτηνή.Ομολογώ ότι περίμενα να διαβάζω μια εφημερίδα που θα ασχολείται μόνο με θέματα της θρακικής επικαιρότητας ,αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα.
Μπροστά μου είχα ένα ολοζώντανο παράδειγμα ουσιαστικού δημοσιογραφικού λόγου από μια ομάδα «ερασιτεχνών» που αναδείκνυαν τα τοπικά προβλήματα ,ιδίως τα σχετιζόμενα με την μειονότητα,αλλά και όλα εκείνα που είναι απότοκα της προϊούσας αδιαφορίας του ελληνόφωνου Αθηναϊστάν.Η θεματολογία περιελάμβανε ακόμα ειδήσεις από την γειτονική Τουρκία ,από το διεθνές περιβάλλον , φυσικά από το καταθλιπτικό περιβάλλον της πρωτεύουσας ,αλλά και από την Θεσσαλονίκη «κι ας νάρκωσαν την βόρεια αίσθησή σου» ,σύμφωνα με ένα τραγούδι του Σαββόπουλου και την Κύπρο ,όπου « ο Βορράς σου είναι εκεί στην Λευκωσία, στον Χρυσόστομο πλάι στην πράσινη γραμμή και δεν δέχεται άλλη ομοσπονδία , μόνο των Βαλκανίων την Βυζαντινή».
Το σημαντικότερο όμως δεν ήταν αυτό ή μόνο αυτό.Ο λόγος των δημοσιογράφων ήταν διανθισμένος με μπόλικη δόση χιούμορ σε βαθμό περεξηγήσεως ,με αιχμηρά λόγια για το τουρκοκεμαλικό κατεστημένο στην Θράκη χωρίς όμως να στρέφονται εναντίον της μουσουλμανικής μειονότητας,αλλά καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες να την εντάξουν στην ελληνική κοινωνία και αγωνιζόμενοι εναντίον των καλοθελητών ένθεν κακείθεν , με καυστικά σχόλια για τους ντόπιους πολιτικούς,θρησκευτικούς και οικονομικούς άρχοντες,με αναλύσεις για τα προβλήματα του Ελληνισμού,με ανάδειξη ιστορικών γεγονότων μέσα από κουίζ κ.α.Επιπλέον,αντλούσα πληροφορίες που σκόπιμα η «τηλεοπτική χωματερή» της Αθήνας είχε θάψει.
Τι άλλο ήθελα ,λοιπόν ,για να γίνω φανατικός αναγνώστης ;
Ένιωθα ότι διαβάζω ένα έντυπο που εκφράζει την προσωπική μου ηθική και αισθητική,που τολμά,που ρισκάρει και δεν φοβάται να εκτεθεί γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια κόμματα και αποκόμματα ,προξενεία και γραμμές ,δεσμεύσεις και μικροσυμφέροντα.
Ένα βράδυ λοιπόν συζητούσαμε με τον Ανδρέα Ρίζο γι’ αυτά που καίνε όχι μόνο εμάς ,αλλά όλους τους Έλληνες,θα πρόσθετα όλο τον κόσμο,γιατί ,αν εξελληνιστεί στην σκέψη και στην νοοτροπία,δηλαδή αν απελευθερωθεί από τη σημερινή μέγγενη της παγκοσμιοποίησης ,τότε θα μιλάμε για ανατροπή και ουσιαστική οικουμενικότητα.
Η ιδέα έπεσε από τον Ανδρέα,αν και νομίζω ήταν έτοιμη από καιρό:
Να ιδρύσουμε ένα σύλλογο Φίλων του Αντιφωνητή στη Σύρο.Πήρε τηλέφωνο τον Κώστα Καραΐσκο και του κοινοποίησε τα σχέδιά μας.Φυσικά, ο Κώστας δεν ήξερε με ποιους και τι είχε να κάνει,αν και τηλεφωνικά μιλούσε με τον Ανδρέα για την εφημερίδα.Κατάλαβα ότι ήταν έκπληκτος από την πρότασή μας.Σιγά σιγά και με την δική μας επιμονή νομίζω ότι συνειδητοποίησε την σοβαρότητα της πρότασής μας.
Η επικοινωνία μας έγινε πιο συχνή και με άλλους συμπολίτες,φίλους και γνωστούς στην τοπική κοινωνία της Σύρου για την ευόδωση του σκοπού μας.Οι ενστάσεις ,οι επιφυλάξεις και ο γόνιμος προβληματισμός δεν έλειψαν.Τις καταλαβαίνουμε πλήρως,αλλά η σημαντικότερη ένσταση ήταν και νομίζω θα διατυπωθεί και από άλλους :
Γιατί φίλοι του Αντιφωνητή,μιας τοπικής εφημερίδας;
Νομίζω ότι απάντησα παραπάνω.θα πρόσθετα, γιατί αρκετά από τα προβλήματα της Θράκης είναι τοπικά,αλλά πάρα πολλά είναι κοινά.Συν τοις άλλοις ,θα μπορούσε να συνδεθεί η Θράκη με το Αιγαίο και την Κύπρο για την αντιμετώπιση του κοινού κινδύνου,της εγκληματικής εγκατάλειψης από το κράτος και της τουρκικής επιθετικότητας.Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η εφημερίδα αυτή εκδίδεται στον ακριτικό χώρο και μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για την αναζήτηση και τον προβληματισμό περί της ελληνικότητας μακριά από την εφιαλτική πραγματικότητα της Αθήνας.
Αυτό είναι το κυρίως ζητούμενο.
Θέλουμε,επίσης, να μπολιάσουμε την τοπική κοινωνία με ιδέες για την Ορθοδοξία,την παράδοσή μας,τις σχέσεις μας με την Τουρκία και τις βαλκανικές χώρες.Αρχικά,το εγχείρημά μας ίσως να μην έχει ευρεία απήχηση,αλλά είμαι βέβαιος ότι η επιτυχία εξαρτάται από εμάς και από την σοβαρότητα που θα συνοδεύει κάθε ενέργειά μας.Πολλοί θέλουν να διασφαλίσουν εκ προοιμίου την επιτυχία ,αλλά τίποτα την δεν εγγυάται παρά μόνο το ήθος, η καλή διάθεση και κυρίως η υποταγή του εγώ σε κάτι που μας ξεπερνά.Χρειάζεται με λίγα λόγια ομαδική δουλειά ,κάτι που ο Έλληνας δεν πράττει στην καθημερινότητά του.Πρέπει να βγούμε από το καβούκι μας και να δώσουμε μάχες εκτιθέμενοι και όχι βολεμένοι στον καναπέ της αυτάρεσκης κριτικής.

Όπως και εσύ ,αγαπητέ Κώστα Καραΐσκο ,έτσι και εγώ αναρωτιέμαι :
Μπορούμε να δημιουργήσουμε εδώ στη Σύρο ένα πυρήνα προβληματισμού που να μην είναι μόνο ένας πολιτιστικός σύλλογος για χοροεσπερίδες και γκαλά;Μπορούμε να μαζευτούμε αρχικά κάποιοι συμπολίτες ,για να υπηρετήσουμε ένα κοινό σκοπό και όχι τους εαυτούς μας και την προβολή μας.Κι αλήθεια μπορεί να λειτουργήσει το εγχείρημα μας ,αν βέβαια πάρει σάρκα και οστά, με άλλους όρους και προϋποθέσεις ,όπως για παράδειγμα την εκ περιτροπής ανάληψη καθήκοντος όλων των μελών στις θέσεις του προεδρείου;
Μπορούμε να αυτοπεριοριστούμε,γιατί αυτό επιτάσσει ο δημοκρατικός τρόπος ζωής ή θα μένουμε ες αεί εγκλωβισμένοι σε αγκυλώσεις ,ιδεοληψίες και παρωχημένα σχήματα σκέψης;
Έχουμε την δυνατότητα να καταρτίσουμε ένα καταστατικό- πλαίσιο, που θα θέτει όρια ,όταν τείνουμε να επιβάλουμε τις απόψεις μας στους άλλους χωρίς να τους καθιστούμε κοινωνούς του προβληματισμού μας ,αλλά και δεν θα καταπνίγει την ελευθερία και τις πρωτοβουλίες μας;
Μπορούμε;
Τα ερωτήματα αυτά και άλλα θα απαντηθούν με την δράση μας και τις πραγματικές προθέσεις μας.
Εμείς νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα για κάτι άλλο που να συνδέσει τον Ελληνισμό σήμερα με τις ρίζες του και να ενσαρκώσει την αγωνιώδη προσπάθειά του για επιβίωση.Ας τολμήσουμε και ας φάμε τα μούτρα μας.Δεν γίνεται να προχωράμε ζητώντας εγγυήσεις και «καθαρές» λύσεις.Εσύ και η ομάδα του Αντιφωνητή έχετε δώσει ,νομίζω,άριστα δείγματα γραφής για το πώς πρέπει να κινηθούμε.Και όπως απαντά ο άγιος Μακρυγιάννης στον Γάλλο ναύαρχο Δεριγνύ: « Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη. Και θα ιδούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς».
Γιώργος Δρόσος

Ένα εγχείρημα που αξίζει να στηριχθεί

Πριν από μερικές μέρες ξεκινήσαμε τις προσπάθειες για την ίδρυση στην Σύρο του Συλλόγου φίλων της εφημερίδας "Αντιφωνητής" που εκδίδεται στην Θράκη με θέματα τοπικά αλλά και πανελληνίου ενδιαφέροντος.Στο πλαίσιο της απόπειρας αυτής ο Κώστας Καραΐσκος διατυπώνει τις σκέψεις του και τον προβληματισμό του.Τις επόμενες μέρες θα απαντήσουμε και εμείς.Πάντως,όσοι από τη Σύρο και τις Κυκλάδες ενδιαφέρονται για τον Σύλλογο αυτόν,μπορούν να επικοινωνούν διαδικτυακά στα e-mail:
drossosg@yahoo.gr Γιώργος Δρόσος και andrizos1@yahoo.gr Ανδρέας Ρίζος και στο τηλέφωνο 2281-089191.





Γράφει ο Κώστας Καραΐσκος

Αγαπητοί φίλοι,
Η εξαιρετικά τιμητική πρόταση του Ανδρέα και του Γιώργου για έναν σύλλογο Φίλων του Αντιφωνητή στη Σύρο με έβαλε σε σκέψεις που θα ήθελα να κοινωνήσω μαζί σας. Έτσι ευελπιστώ να ξεπεραστεί το πρόβλημα που συνεπάγεται η απουσία μιας προσωπικής γνωριμίας και μιας βιωματικής εξοικείωσης με τον κύκλο των ανθρώπων του Αντιφωνητή στη Θράκη.
Σκέφτομαι, τι σκέψεις γεννά στο μυαλό ενός ανυποψίαστου Έλληνα αναγνώστη η πρώτη γνωριμία με το έντυπό μας; Είναι διάφανες οι απόψεις μας, είναι ξεκάθαρες οι τοποθετήσεις μας; Θα προσπαθήσω να εκθέσω τις προθέσεις των σχεδιαστών του εγχειρήματος πριν 11 χρόνια και το πού βρισκόμαστε σήμερα.
Ξεκινήσαμε παρακινημένοι από την ανάγκη να μιλήσουμε. Να πούμε όλα εκείνα που βλέπαμε να θάβονται μέσα στην τιποτολογία και την προπαγάνδα των ΜΜΕ, και να μεταφέρουμε σε ένα αναγνωστικό κοινό την αλήθεια που βιώναμε σχετικά με το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης και όχι μόνο. Σιγά σιγά η προσπάθεια ευδοκίμησε και διαμόρφωσε μια θεματολογία και ένα ύφος που έχει φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς. Προσπαθήσαμε με την απαραίτητη δόση χιούμορ να αντιμετωπίσουμε την δριμύτητα των συνθηκών και να εξασφαλίσουμε μία απόσταση από τα πράγματα και μία επιείκεια για τα πρόσωπα. Επιχειρούμε να αναδείξουμε από τον ορυμαγδό των γεγονότων την ουσία τους και να συνθέσουμε - στον βαθμό του εφικτού - την παγκόσμια οπτική με την τοπική, την ενθαδική προβληματική με την μεταφυσική, την ακρίβεια των αναγραφομένων με την ερασιτεχνική προσέγγιση. Όλη η ζωή άλλωστε είναι μία δυσχερής απόπειρα ισορροπίας σε ποικίλα επίπεδα.
Καταπιαστήκαμε λοιπόν με το μειονοτικό πρόβλημα της Θράκης. Πώς να μιλήσεις γι’ αυτό χωρίς να παρεξηγηθείς όταν δίπλα σου τα πλυντήρια εγκεφάλων λειτουργούν εκκωφαντικά; Πώς να γλυτώσεις από τις ταμπέλες που θα σου κρεμάσουν οι άσχετοι, οι ανόητοι και οι πονηροί; Και πώς να δείξεις ότι δεν είναι μία τοπική ιδιαιτερότητα που σ’ ενδιαφέρει αλλά το μείζον πρόβλημα της συλλογικής μας παρακμής; Προσωπικά δεν νιώθω κάποια θρακική ταυτότητα να με καθορίζει: Δεν με απασχολεί το θρακικό εξαιτίας της εντοπιότητάς μου αλλά εξαιτίας της ελληνικότητάς μου.
Αναγκαστικά λοιπόν ήρθαμε σε ρήξη με την τοπική διαπλοκή, συχνά προσωποποιημένη σε ισχυρούς εκπροσώπους θεσμών. Πώς αλλιώς να πράξεις όταν αντιμετωπίζεις τον εκτουρκισμό που προκαλεί η στάση ενός νομάρχη ή ενός δημάρχου; Και πώς να μην μιλήσεις για την ενδημική διαφθορά που είναι η στέρεη βάση για κάθε εθνικό ολίσθημα;
Και να ήταν μόνο τα πρόσωπα; Οι ίδιοι οι κομματικοί μηχανισμοί, που εξαχρείωσαν το λαϊκό ήθος, δεν αποτελούν μήπως παράγοντα της σύνολης παρακμής μας; Όσο κι αν μέσα στα κόμματα (μικρά και μεγάλα) επιβιώνουν ακόμη άνθρωποι σοβαροί και έντιμοι, τι ελπίδα μπορεί να διασώζει για το αύριο του τόπου μας – και κυρίως του τρόπου μας – το πολιτικό σκηνικό της πατρίδας μας;
Αν σ’ αυτά προσθέσει κανείς την αναγκαία διασύνδεση με τα διεθνή, το περιβάλλον δηλαδή των αφεντικών, όπου διαμορφώνεται η εκάστοτε γραμμή πλεύσης της κοινωνίας μας και του ελληνικού κράτους, έχουμε όλο το …μενού του «Αντιφωνητή». Κι εδώ βεβαίως οι προσεγγίσεις δεν είναι λιγότερο παρεξηγήσιμες, καθώς αν ήταν να τροφοδοτούμε τον καταναλωτισμό ειδήσεων με κοινοτυπίες και σαχλαμαρίτσες δεν θα γράφαμε ποτέ τίποτε. Το διαδίκτυο είναι η βασική μας πηγή πληροφοριών, όπου ένα δίκτυο φίλων σε συνδυασμό με το προσωπικό μας φίλτρο αποδίδει ένα εντυπωσιακό, πράγματι, αποτέλεσμα.
«Ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτό το εγχείρημα;» είναι το εύλογο ερώτημα που αναδύεται για πολλούς. Κατανοούμε την απορία, καθώς ο μεν Τύπος είναι εξ ορισμού ύποπτος, η δε επιτυχία του «Αντιφωνητή» είναι δύσκολο να αποδοθεί σε μια φιλική παρέα της Κομοτηνής που λειτουργεί χωρίς καμμία οικονομική ή κομματική αβάντα. Τι να κάνουμε όμως που αυτή είναι η αλήθεια; Να δημιουργήσουμε εμείς φανταστικούς προστάτες; Οκ, ποιον θέλετε; Οι κομματάνθρωποι φαντάζονται επιχειρηματίες χορηγούς, κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια (πώς θα λειτουργούσε ένα κόμμα χωρίς τέτοιες πλάτες;). Οι Τούρκοι είναι υπερβέβαιοι για μυστικές υπηρεσίες, αφού κι αυτοί δεν γνωρίζουν άλλον τρόπο ύπαρξης για μία τέτοια προσπάθεια. Οι «αριστεροί» πιθανολογούν παρακρατικές διασυνδέσεις, προβάλλοντας στο παρόν (και σε μας) τις τραυματικές εμπειρίες του πολιτικού τους χώρου. Διαλέγετε λοιπόν και παίρνετε, εμείς δεν μπορούμε να πείσουμε κανέναν ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω. Για τις άλλες ρετσινιές που κατά καιρούς εκτοξεύονται εναντίον μας δεν θα επιχειρηματολογήσουμε, ο επαρκής και απροκατάληπτος αναγνώστης μπορεί και μόνος του να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Οι ποικίλες εκδηλώσεις, κυρίως βιβλιοπαρουσιάσεις, που οργανώσαμε στα χρόνια 1998-2009 είναι ένας άλλος μάρτυρας για μας και για την μαρτυρία μας. Τελευταίως έχουν πληθύνει οι ομιλίες με θέμα τη Θράκη ή τον «Αντιφωνητή» σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος και αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι για την εμβέλεια του λόγου μας που κερδίζει ολοένα φίλους ανά τη χώρα, κάτι που δεν τολμούσαμε να φανταστούμε στο ξεκίνημα της προσπάθειάς μας. Ποια είναι λοιπόν σήμερα η προοπτική;
Στις συνθήκες απόγνωσης και αδιεξόδου που βιώνουμε στον συλλογικό μα και ατομικό μας βίο, πολλοί φίλοι βρίσκουν στον λόγο μας μιαν ανάπαυση κι ελπίδα. Η εναντίωση στην πολιτική ορθότητα, ο χλευασμός της άνωθεν επιβεβλημένης ατζέντας, η κραυγή για τον τσίτσιδο βασιλιά, ο επαναστοχασμός περί το καίριον, η αναγκαιότητα για έναν νέο πατριωτισμό που θα διασώσει το ελληνικό μας μέλλον είναι προτεραιότητες που μοιράζονται μαζί μας πολλοί άνθρωποι ανά τη χώρα.
Μπορούμε να υπάρξουμε ως πυρήνες ζωντανοί μέσα στις τοπικές κοινωνίες;
Μπορούμε να υποστασιάσουμε την πολιτική εγρήγορση έξω από κάθε κομματικό σχηματισμό, όχι όμως κι από το περιθώριο;
Μπορούμε να αναλάβουμε τον κίνδυνο της έκθεσης στα μάτια μιας κοινωνίας κορεσμένης, διεφθαρμένης και καχύποπτης;
Στη Θράκη το πετύχαμε σε βαθμό απολύτως ικανοποιητικό και, δόξα τω Θεώ, είμαστε ισχυρότεροι από ποτέ.
Ήρθε, λέτε, η ώρα και για το επόμενο βήμα;

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
ΕΞΩ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟ

Για την Τουρκία

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο
http://kratylos.blogspot.com/2008/06/blog-post_15.html

Του Άρη Ζεπάτου


Απόσπασμα από το περιοδικό «Πάντα», τεύχος 3, Μάρτιος 1994, σελ. 44.
(Αναδημοσίευση στο περιοδικό «Άρδην», τ. 66, Αύγ.-Οκτ. 2007.)

Μια πρωτότυπη ουσιαστική ερμηνεία για το «περιεχόμενο της τουρκικής ταυτότητας» και τους λόγους που παρήκμασε και αποσαθρώνεται η «τουρκική εθνική συνείδηση».

Οι Τούρκοι ήσαν ένας λαός νομαδικός, ο οποίος στα τέλη του 11ου αιώνα φάνηκε στα ανατολικά όρια της Μικράς Ασίας. Ενίκησαν το παρηκμασμένο βυζαντινό κράτος και εγκαταστάθηκαν ανάμεσα σ' έναν πληθυσμό πολύ πιο προηγμένο πολιτιστικά απ' αυτούς. Ίδρυσαν ηγεμονίες και βαθμιαία επεβλήθησαν. Εξ αρχής, διαμόρφωσαν μια κατάσταση όπου ο Τούρκος ήταν συνώνυμος με τον γενναίο πολεμιστή, ο οποίος ήταν ο φυσικός κυρίαρχος άλλων λαών. Ο κυρίαρχος αυτός ζούσε με τις εισφορές των ραγιάδων και μονοπωλούσε την εξουσία. Ανέπτυξε μια μεγάλη και σταθερή αυτοεκτίμηση η οποία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεν του επέτρεψε να επηρεασθεί ούτε κατ' ελάχιστο από τις μεγάλες αξίες των λαών που είχε υποδουλώσει, ούτε από τις αξίες των ευρωπαϊκών λαών. Το ιδεώδες του κυρίαρχου πολεμιστή, μαζί με τα μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά οφέλη που συνεπαγόταν, σαγήνευσε μεγάλα τμήματα των υποδούλων λαών, οι οποίοι αντάλλαξαν τις σταυρωμένες αξίες τους με τη δυνατότητα για εξουσία, που έδινε η ιδιότητα του Τούρκου. Δεδομένου ότι οι πρώτοι Τούρκοι που εισέβαλαν στη Μικρά Ασία ήταν πολύ λίγοι σε σχέση με τον γηγενή ελληνικό πληθυσμό, πολύ γρήγορα το σώμα του τουρκικού λαού απαρτίστηκε από Έλληνες, οι οποίοι, έπειτα από μια μακρά διαδικασία αλλοιώσεων και μεταλλαγών, κατέληξαν να προσχωρήσουν στον τουρκισμό. Η εθνογένεση των Τούρκων αποτέλεσε, ταυτοχρόνως, και την εξωτερική εκδήλωση του αρνητικού της εθνικής μας ψυχής. Η ελληνική ψυχή, αφού έφερε στον κόσμο, ως δώρο, την ατομική συνείδηση και διαφοροποίηση, ανακυκλώθηκε πάλι στην αμορφία της Ανατολής, παράγοντας τον «Τούρκο». Είχε προηγηθεί μια μακρά επώαση και χρειάστηκε η δράση ενός καταλύτη για να γεννηθεί μέσα στην ελληνική ψυχή ο «Τούρκος».

Οι Τούρκοι λοιπόν, σάρκα από τη σάρκα μας, απορροφημένοι από τη μανία για κυριαρχία- εξουσία, έφτιαξαν μια μεγάλη αυτοκρατορία όπου οι ρόλοι ήταν καθορισμένοι με ακρίβεια και ακαμψία. Όσο η αυτοκρατορία επεκτεινόταν, η τουρκική συνείδηση του κυρίαρχου πολεμιστή είχε μια πλατιά πρακτική βάση να στηρίζεται. Όταν ξεκίνησε η αργόσυρτη συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, η τουρκική αυτοεκτίμηση άρχισε να υφίσταται ρήγματα, αλλά η πραγματικότητα της ζωής στήριζε ακόμη τις απαιτήσεις της τουρκικής ψυχής. Ο Τούρκος, ακόμη κι αν ήταν φτωχός, απέναντι σε έναν πλούσιο χριστιανό διατηρούσε την αίσθηση της επιβολής και υπεροχής του. Ορισμένες βιαιότητες και αυθαιρεσίες έπειθαν χριστιανούς και Τούρκους για το ποιος έχει την εξουσία. Όμως, στο πέρασμα του χρόνου, διαμορφώθηκε μια κατάσταση που για την τουρκική ψυχή αποτελούσε οδυνηρή εμπειρία. Στην καρδιά του κράτους τους, στη Μικρά Ασία, τα χριστιανικά έθνη των Ελλήνων και των Αρμενίων, παρ' όλο που ζούσαν κάτω από τη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας, παρ' όλο που δεν είχαν καμιά διασφάλιση, προόδευσαν σε όλους τους τομείς της ζωής και βαθμιαία ανέλαβαν την οικονομική ηγεσία της χώρας. Έτσι, αποδείχθηκε πρακτικά στους Τούρκους ότι τα «ιδεώδη» της δύναμης και της κυριαρχίας δεν είναι στην πραγματικότητα η πραγματική δύναμη κι ότι οι περιφρονημένες αξίες των ραγιάδων, κατά παράξενο τρόπο, εγκλείουν μέσα τους δύναμη.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, στη Μικρά Ασία, τα έθνη των ραγιάδων φαίνεται να θριαμβεύουν από κάθε άποψη. Η εμπειρία της μετατροπής των ραγιάδων σε πραγματικούς κυρίαρχους έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της αναθεώρησης των σαθρών βάσεων του εξουσιασμού και της κυριαρχίας, που έχει υιοθετήσει ως απόλυτη αξία η τουρκική ψυχή. Όμως, δυστυχώς, οι Τούρκοι δεν ήταν σε θέση να κάνουν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Η απάντηση στη διαμορφούμενη υπεροχή των χριστιανών ήταν το πρόγραμμα των Νεοτούρκων, το οποίο προέβλεπε αδίστακτα τη φυσική εξόντωση όλων των χριστιανικών εθνών της Μικράς Ασίας. Το πρόγραμμα αυτό πραγματοποιήθηκε όχι μόνο εξ αιτίας της τουρκικής αγριότητας αλλά και εξαιτίας των δικών μας σοβαρών λαθών, που συνδέονται με την εγκατάλειψη, στην πράξη, των αξιών που θα ελευθέρωναν και θα έδιναν διέξοδο σε όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας.

Ο Έλληνας είδε στον «Τούρκο» απλώς τον αποτρόπαιο εχθρό κι όχι τον χαμένο εξ αίματος αδελφό, όπως είναι στην πραγματικότητα. Συνεπώς, όλες εκείνες οι κινήσεις για προσέγγιση και συνδυασμό παρελείφθησαν και οι Έλληνες στη Μικρά Ασία συνάντησαν την καθολική συσπείρωση του τουρκικού στοιχείου. Στις καινούργιες συνθήκες που διαμορφώνονται μετά τον αφανισμό των Ελλήνων και των Αρμενίων, η τουρκική ταυτότητα μπαίνει σε καταλυτική κρίση. Γιατί η έννοια «Τούρκος» υπάρχει μόνο σε σχέση με τον ραγιά. Αν ο ραγιάς δεν υπάρχει, τότε ούτε και ο Τούρκος υπάρχει. Γιατί ψυχολογικά ο Τούρκος, επειδή δεν ριζώνει σε πραγματικές αξίες, δεν είναι αυτόφωτος και αυτάρκης. Ο Τούρκος μπορεί να υπάρχει μόνο στο μέτρο που μπορεί να ασκεί το πάθος του εξουσιασμού, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο λέμε ότι είναι εξαρτημένος και ετερόφωτος. Γιατί, αν δεν κυριαρχεί, δεν μπορεί να ζει ήσυχα και ειρηνικά από την ικανοποίηση των δικών του έργων. Είναι εξαρτημένος από τον ραγιά.

Σ' αυτήν την καταλυτική κατάσταση έχει μπει η τουρκική ψυχή και ζει με την αίσθηση της ασφυξίας. Εφ' όσον δεν υπάρχουν οι παλιοί πατροπαράδοτοι ραγιάδες, πρέπει στη θέση τους κάποιες ομάδες μέσα στην ίδια την Τουρκία να γίνουν ραγιάδες. Έτσι, βλέπουμε τους Κούρδους, ιστορικά σύμμαχο και αδελφό έθνος με τους Τούρκους, σήμερα να έχουν γίνει θανάσιμοι εχθροί. Οι Αλεβίτες, οι πάσης φύσεως αριστεροί, τα κάτω στρώματα, η φιλελεύθερη διανόηση, η νεολαία των πόλεων, γίνονται οι σύγχρονοι ραγιάδες στην Τουρκία. Αυτή η κατάσταση δημιουργείται από την τάση του αδυσώπητου εξουσιασμού, η οποία έχει συναφθεί με την τουρκική ψυχή και αναγνωρίζεται ως η απόλυτη και καθοριστική αξία. Αυτή η κατάσταση της ψυχής δημιουργεί μια κρατική εξουσία η οποία λειτουργεί με αδυσώπητη κτηνωδία προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ κάθε αντίθεση έχει την τάση να βαθαίνει και να γίνεται ασυμφιλίωτη σύγκρουση. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων έχει εκ των πραγμάτων πάψει να λειτουργεί σύμφωνα με τα ιδεώδη του τουρκισμού. Από κάθε άποψη έχει γίνει ραγιάς, και καθώς δεν υπάρχουν πλέον οι παλιοί ραγιάδες, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ψευδαισθήσεις. Στην κατάσταση αυτή, μεγάλα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας αποξενώνονται από τις διάφορες εκφάνσεις του τουρκισμού και είναι αρκετοί εκείνοι που συνειδητοποιούν την ελληνική τους ρίζα...

Αυτές οι διεργασίες στα βάθη της Τουρκικής ψυχής, αμφισβητούν ευθέως την Τουρκική ταυτότητα και γεννούν και μιαν αντίρροπη τάση, τον πόθο να βιωθεί ξανά ο Τουρκισμός.

Η τάση για επέκταση του Τουρκικού κράτους συνδέεται με το υπαρξιακό πρόβλημα της Τουρκικής ψυχής, γι' αυτό κι έχει μεγάλη δύναμη και βαθιές ρίζες. Δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή μιας ομάδος αλλά συνδέεται με τα προβλήματα και τις αξεπέραστες αντιφάσεις που προκαλεί το γεγονός ότι το θεμέλιο της Τουρκικής ταυτότητος, η υπερηφάνεια της και το «μεγαλείο» της, είναι η λατρεία της δύναμης και της κυριαρχίας.

Το σημερινό Τουρκικό κράτος, στη σημερινή του μορφή, δεν δίνει στους υπηκόους του την ευκαιρία να νοιώσουν Τούρκοι. Οι ιθύνουσες Τουρκικές ομάδες βλέπουν με φρίκη τους υπηκόους τους να ξεφεύγουν ψυχικά από τον Τουρκισμό, γιατί η ενάσκηση του Τουρκισμού όχι μόνο δεν τους αφορά, αλλά έχει γίνει κακός βραχνάς γι' αυτούς. Αυτό δημιουργεί την τάση για επέκταση, η οποία έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού, εκδηλώνεται όλο και πιο καθαρά. Ο ερεθισμός της Τουρκικής ηγεσίας από την Γιουγκοσλαβική κρίση είναι ολοφάνερος. Αν τους βοηθούσε η γεωγραφία, μάλλον δεν θα είχαν αντισταθεί στον πειρασμό της εμπλοκής. Όμως, την επόμενη φορά, η γεωγραφία μπορεί να μην τους εμποδίζει...

Όλ' αυτά, τι σημαίνουν πρακτικά; Μήπως ότι η Τουρκία θα μας επιτεθεί αύριο;

Πάνω σ' αυτό το ζήτημα δεν είναι δυνατόν να είμαστε κατηγορηματικοί, γιατί στον σύγχρονο, πολύπλοκο και διασυνδεδεμένο κόσμο, για να γίνει ένας πόλεμος δεν αρκεί η θέληση της μιας πλευράς. Απαιτείται απαραιτήτως και ένας ευνοϊκός συνδυασμός περιστάσεων και συμμαχιών.

Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι, ότι η πραγματική Τουρκική ηγεσία η οποία καθορίζει την πάγια εθνική πολιτική της Τουρκίας, όχι από μία συγκυριακή επιλογή αλλά για λόγους οι οποίοι συνδέονται με βαθιές ανάγκες της Τουρκικής ψυχής, δεν θα παραλείψει καμιά ενέργεια, υπονόμευση ή ό,τι άλλο μπορεί να βρει η δολιότητα για να μας συντρίψει. Αυτά είναι πάγια κατεύθυνση της πολιτικής τους, η οποία δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον. Αν η Ελληνική ηγεσία πιστέψει ότι με επίδειξη καλής θελήσεως μπορεί να εξομαλύνει τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις θα έχει κάνει ένα σοβαρότατο λάθος προσανατολισμού, το οποίο θα εκθέσει τη χώρα σε σοβαρό κίνδυνο.

Η ηγεσία της Τουρκίας αναζητάει μια ευνοϊκή ευκαιρία για να μας συντρίψει. Προετοιμάζεται συντονισμένα γι' αυτό. Πιστεύει πως έτσι θα στερεώσει την αποσαθρούμενη Τουρκική συνείδηση. Πιστεύει πως έτσι θα συγκολλήσει την βαθύτατα διασπασμένη και σπαρασσόμενη κοινωνία της.

Η πάγια επιθετική ροπή της Τουρκικής ηγεσίας απέναντι μας, αναπόφευκτα της δίνει το πλεονέκτημα να διαλέξει εκείνη το χρόνο της επιθέσεως της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα διαλέξει έναν χρόνο, που η συγκυρία θα την ευνοεί. Σ' αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να οπλιστούμε με μεγάλη υπομονή και επιμονή μέχρις ότου ξεπερασθεί η δυσμενής συγκυρία.

ΜΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΜΟΔΑ

666: o μύθος και η απάτη

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική. Ο γραμμωτός κώδικας, δηλαδή ο bar code, δηλαδή το ηλεκτρονικό φακέλωμα, δηλαδή το ηλεκτρονικό σφράγισμα του αντίχριστου, δηλαδή ο 666. Το κακό είναι ότι έχουμε αρχίσει πάλι να πιστεύουμε σε φαντάσματα
Δεν είναι δυνατόν να ερμηνευτεί το πάθος και ο φανατισμός που προκάλεσε η διαμάχη για τις ταυτότητες αν δεν συνυπολογιστεί ο πραγματικός τρόμος που προκαλεί σε ορισμένες μερίδες της ελληνική κοινωνίας η σύνδεση των νέων ταυτοτήτων με τον δαιμονικό αριθμό «666» και με το λεγόμενο σφράγισμα του αντίχριστου. Από το βήμα της λαοσύναξης στη Θεσσαλονίκη ο Αρχιεπίσκοπος δεν δίστασε να επικαλεστεί την απειλή του «666» και να ταυτιστεί έτσι με τις φονταμενταλιστικές ομάδες των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων.
Όλα ξεκινούν από μια ειδική ερμηνεία ενός χωρίου της Αποκάλυψης του Ιωάννη: «Όποιος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, που είναι αριθμός ανθρώπου. Ο αριθμός του είναι χξς΄ (666)». Όπως γράφει ο καθηγητής Αγουρίδης (1994), «πρόκειται περί εφαρμογής της ραβινικής μεθόδου της γεματρία. Έλληνες και Ιουδαίοι δεν είχαν τότε εν χρήσει αραβικούς αριθμούς. Τα γράμματα του αλφαβήτου ανταποκρίνονταν σε αριθμούς: α=1, β=2, ε=5, ι=10, κ=20, κτλ. Έτσι κάθε λέξη μπορούσε να μεταφραστεί σε έναν αριθμό, όπως και κάθε αριθμός μπορούσε να μεταφραστεί σε μια ή περισσότερες λέξεις» (σελ. 326).
Από εκείνη την εποχή έχει επιχειρηθεί άπειρες φορές να «αποκωδικοποιηθεί» ο «αριθμός του θηρίου» και να εντοπιστεί ο αντίχριστος. Ανάλογα με την εποχή, οι δεισιδαίμονες χριστιανοί ανακάλυπταν αντίχριστους κάθε λογής και απέδιδαν σ’ αυτούς τα βάσανά τους, προσδοκώντας ταυτόχρονα την επικείμενη λύτρωση. Κάποιοι θεώρησαν αντίχριστο τον ρωμαίο αυτοκράτορα, λέγοντας ότι το όνομα Νέρων Καίσαρ στα αραμαϊκά βγάζει 666. Άλλοι, όπως ο προτεστάντης του 16ου αιώνα Μίκαελ Στίφελ, αποδίδουν την ιδιότητα του αντίχριστου στον Πάπα της Ρώμης Λέοντα Ι΄, βασισμένοι σε ένα απόσπασμα του επισκόπου Λουγδούνου Ειρηναίου, ο οποίος υποστηρίζει (τον 2ο αιώνα) ότι το όνομα ΛΑΤΕΙΝΟΣ είναι ένα από τα (πολλά) ονόματα που τα γράμματά του αθροιζόμενα καταλήγουν στον δαιμονικό αριθμό. Οι καθολικοί (Πέτρους Μπούνγκους) αντιτείνουν ότι αντίχριστος είναι ο Λούθηρος. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει και την εναλλακτική λύση του Μωάμεθ ως αντίχριστου. Στον 20ό αιώνα εντοπίστηκαν και νέοι αντίχριστοι στα πρόσωπα του Λένιν, του Χίτλερ, του Γκορμπατσόφ και του Σαντάμ Χουσεϊν. Ο γνωστός αμερικανός ακροδεξιός τηλε-ευαγγελιστής Πατ Ρόμπερτσον δίδασκε καθημερινά ότι η Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι διαβολική συνωμοσία και ο Τζορτζ Μπους που την εισήγαγε ενεργούσε κατά διαταγή του Σατανά. Αυτά άκουγε ο καημένος ο Ρέιγκαν και έβαλε το δημοτικό συμβούλιο του Χόλιγουντ να αλλάξει τον αριθμό της βίλας του όπου αποσύρθηκε, από 666 St Cloud Street σε 668.
Δεν υπάρχει λοιπόν εποχή που σέβεται τον εαυτό της και να μην έχει μπει στον πειρασμό να ανακαλύψει τον αντίχριστό της. Άλλωστε ποτέ δεν έλειψαν οι μισητοί ηγέτες. Αυτό που ζούμε, όμως, σήμερα είναι κάτι εντελώς νέο. Για πρώτη φορά ο αριθμός 666 συνδέεται με την ίδια την τεχνολογική πρόοδο. Υποστηρίζεται, δηλαδή, από ομάδες φανατικών σ’ όλο τον κόσμο ότι η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, οι πιστωτικές κάρτες, οι νέες ταυτότητες προετοιμάζουν την έλευση του αντίχριστου και ότι ιδιαίτερα ο γραμμωτός (ή ραβδωτός) κώδικας (bar code) που χρησιμοποιείται για την οπτική αναγνώριση των αντικειμένων στο εμπόριο και τις υπηρεσίες είναι «το χάραγμα του αντιχρίστου» για το οποίο μιλά η Αποκάλυψη.
Η μόδα έχει έρθει και στη χώρα μας και έχει κυριολεκτικά σαρώσει στους χώρους των φονταμενταλιστών ορθοδόξων (μερίδες παλαιοημερολογιτών, ομάδες μοναχών, παραεκκλησιαστικές οργανώσεις). Το περίεργο είναι ότι όλη αυτή η υπόθεση ξεκίνησε από ένα βιβλίο γραμμένο το 1981 από αμερικανίδα προτεστάντισσα. Πρόκειται για το βιβλίο της Mary Stewart Relfe “When your money fails” (και τη συνέχειά του “The new money system”) που έγινε μπεστ σέλερ στην Αμερική. Ε, λοιπόν, αυτά τα βιβλία έγιναν ευαγγέλια στην Ελλάδα από εκείνους που δεν θέλουν να ακούσουν ούτε για προτεστάντες ούτε για Αμερική ούτε και για γυναίκες!
Η κυρία Relfe παρουσιάζει τον εαυτό της ως νέο Ευαγγελιστή Ιωάννη και δηλώνει ότι έλαβε «εξ αποκαλύψεως» και «κατά θέλημα Χριστού» το μήνυμα ότι το 666 είναι το χάραγμα του αντίχριστου και ότι ο γραμμωτός κώδικας (bar code) φέρει το 666. Κατά συνέπεια, όποιος δέχεται και χρησιμοποιεί τον γραμμωτό κώδικα, όποιος μετέχει στο νέο οικονομικό σύστημα συναλλαγών συνεργεί στην εισαγωγή του «σφραγίσματος του αντίχριστου».
Πρόκειται για μια πραγματική απάτη. Στον γραμμωτό κώδικα οι αριθμοί απεικονίζονται με επταψήφιους συνδυασμούς μαύρων και λευκών γραμμών. Ο αριθμός έξι αντιστοιχεί στο συνδυασμό μαύρο-λευκό-μαύρο-λευκό-λευκό-λευκό-λευκό. Η Relfe αυθαίρετα ξεχωρίζει τα τρία πρώτα στοιχεία (μαύρο-λευκό-μαύρο) και ταυτίζει τον αριθμό έξι με τις τρεις διπλές γραμμές που βρίσκονται στην αρχή, στη μέση και στο τέλος του γραμμωτού κώδικα, και οι οποίες επιβάλλονται από το γεγονός ότι ο κώδικας πρέπει διαβάζεται και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Γνωρίζοντας ότι η άποψή της θα αντικρουστεί εύκολα, η Relfe επικαλείται άλλους κωδικούς, «μυστικούς» αυτή τη φορά, τους οποίους δήθεν χρησιμοποιεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και που τους έμαθε η Relfe με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Για να μπερδέψει μάλιστα κι άλλο τους αναγνώστες της, παραθέτει μια μακρά σειρά προϊόντων και εμπορικών σημάτων όπου απαντάται ο αριθμός 666. Φυσικά για να πλουτίσει τη συλλογή της δεν διστάζει μπροστά σε αριθμολογικούς ακροβατισμούς. Για να βγάλει από τη γνωστή κάρτα VISA το 666 μας λέει: VI είναι το 6 στα λατινικά. Το αγγλικό γράμμα S ακούγεται όπως το ελληνικό Ζ, το οποίο είναι το 6ο γράμμα του αλφάβητου. Και το Α είναι το 6 στα αρχαία βαβυλωνιακά. Όπερ έδει δείξαι!
Η κυρία Relfe ανακαλύπτει εξάρια παντού. Η πτήση του Απόλλων-8 στο φεγγάρι, π.χ., κράτησε 6 μέρες, ο πύραυλος είχε 6 διαμερίσματα, η ταχύτητα ήταν 6 μίλια το δευτερόλεπτο και η βαρύτητα στο φεγγάρι είναι το ένα έκτο από τη βαρύτητα στη γη. Αυτή η αριθμολογική προσκόλληση στο 6 (που θυμίζει την ανάλογη επιμονή ορισμένων να βρίσκουν τον αριθμό 5 στις διαστάσεις των πυραμίδων) θα μπορούσε να βρει τα ανάλογά της για κάθε τριψήφιο συνδυασμό: 333, 444, 555. Όσο για το 888, αυτό είναι ο αριθμός της λέξης Ιησούς!
Η αμερικανίδα οραματίστρια δεν διστάζει να κατονομάσει και τον αντίχριστό της. Ερμηνεύει την προφητεία του Δανιήλ για να υποστηρίξει ότι αντίχριστος πρέπει να είναι από τον αραβικό κόσμο (11,37) και ειρηνοποιός (11,21). Άρα, συμπεραίνει η Relfe, πρόκειται για τον Ανουάρ Σαντάτ! Εδώ ο φανατισμός εγγίζει τον παραλογισμό: ο αντίχριστος πρέπει να φέρει την ειρήνη!
Με τους αριθμούς του 666 παίζουν φυσικά και όλες οι καφετζούδες της διεθνούς άκρας δεξιάς. Ο απαραίτητος κ. Καρατζαφέρης ανακάλυψε, μάλιστα, ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώσει τη διαβολική διάσταση στον αριθμό 6 και γι' αυτό τον απεικόνισαν με τα δυο γράμματα: στ΄=σα-ταν! Πού να του πει κανείς του καημένου του Έλληνα τηλε-ευαγγελιστή ότι η λέξη σατάν είναι εβραϊκή!
Όλα αυτά θα ήταν απλώς διασκεδαστικά, αν δεν μεταβάλλονταν σιγά σιγά σε πραγματική ψύχωση. Τα μπεστ σέλερ της κυρίας Relfe, που ήρθαν στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, συνοδεύτηκαν από δεκάδες απομιμήσεις, αντιγραφές και επαναλήψεις, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζεται η απήχηση της τρομοκρατικής της θεωρίας. Το σημαντικό είναι ότι τα βιβλία της δεν βρήκαν πρόθυμους αναγνώστες μόνο στους γνωστούς υποστηρικτές κάθε μυστικιστικής ή παραθρησκευτικής συνωμοτικής θεωρίας. Πολύ γρήγορα υιοθετήθηκαν από ορθόδοξους μοναχούς, οι οποίοι άρχισαν να τα διαδίδουν με ζήλο στους οργανωμένους πιστούς. Αποσπάσματα της Relfe περιέχονται στο βιβλίο του αγιορείτη μοναχού Παρθένη («Ανησυχητικά σημεία των καιρών»), στο οποίο προστίθενται και οι ελληνικές εμφανίσεις του 666 «στο πεντοχίλιαρο, στα εισιτήρια των λεωφορείων, σε πολλά είδη προϊόντων και στη νέα μας ταυτότητα».
Κρίσιμο ρόλο για τη διάδοση του τρομοκρατικού σεναρίου της Relfe στην Ελλάδα έπαιξε η υιοθέτησή του από τον γέροντα Παϊσιο (1924-1994), έναν αγιορείτη μοναχό με ιδιαίτερο κύρος στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ο βιογράφος και μαθητής του μοναχός Χριστόδουλος Αγγέλογλου αναφέρει ότι ο Παϊσιος είχε το βιβλίο της συνεχώς μαζί του και το έδειχνε στους επισκέπτες του. Ο ίδιος ο Παϊσιος δήλωνε ότι ήδη έχουν «χαραχθεί» με λέιζερ στο μέτωπο και τα χέρια 3000 άτομα στην Αμερική και μάλιστα πρώτα τα διακεκριμένα πρόσωπα! Τις απόψεις του αυτές ο Παϊσιος τις διατύπωσε εγγράφως το 1987, όταν και πάλι υπήρχε θέμα ταυτοτήτων, μπερδεύοντας κάρτες, τηλεόραση, και λέιζερ. Ήταν φυσικό να μην καταλαβαίνει και πολλά από ηλεκτρονικούς υπολογιστές ο γέροντας. Η επιστολή του κυκλοφόρησε σε κύκλους πιστών και προκάλεσε μεταστροφή ακόμα και Ιεραρχών. Ο Καντιώτης, για παράδειγμα, ο οποίος είχε διατυπώσει νηφάλιες σκέψεις λίγες βδομάδες νωρίτερα («ο αριθμός 666, αυτός καθ' εαυτόν μνημονευόμενος ή χρησιμοποιούμενος, δεν πρέπει να προκαλεί πανικόν») άρχισε να βάλει κατά της κυβέρνησης του Αντρέα Παπανδρέου με το γνωστό του ύφος, λέγοντας ακριβώς τα αντίθετα: «εν προκειμένω ο αριθμός 666 δεν χρησιμοποιείται ως κοινός τις αριθμός, αλλ' έχει αντιχριστιανικήν σκοπιμότητα, εντασσόμενος εις τα σχέδια της παγκοσμίου σιωνιστικής αυτοκρατορίας».
Εδώ και δύο χρόνια το μπεστ σέλερ της κυρίας Relfe αιφνιδίως εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Εικάζουμε ότι θα πρέπει να υποστεί κάποια επεξεργασία. Να αφαιρεθεί, για παράδειγμα, η πρόβλεψη-προφητεία ότι η Δευτέρα Παρουσία αναμένεται στα τέλη του 1997 ή αρχές του 1998 που ακούγεται κάπως εσφαλμένη. Όμως η μυθοπλασία περί 666 έχει ήδη ριζώσει βαθιά. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τους λόγους που η θεωρία της Relfe βρήκε τόσο πρόσφορο έδαφος. Η επιτυχία της πρέπει να αποδοθεί στο πολιτισμικό σοκ που προκάλεσε η ραγδαία εξάπλωση των ηλεκτρονικών υπολογιστών σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτή η εισβολή της νέας τεχνολογίας δημιούργησε νέες στρατιές λειτουργικά αναλφάβητων πολιτών (δηλαδή εκείνων που δεν μπορούν ούτε να κάνουν χρήση αλλά ούτε και να κατανοήσουν τα «διαβολικά» αυτά μηχανήματα).
Το κακό είναι ότι οι δεισιδαιμονίες της κυρίας Relfe καθώς φαίνεται θεωρούνται χρήσιμες για να φανατίσουν τους πιστούς και να τρομάξουν περισσότερο τους αφελείς. Με μοναδική εξαίρεση τον μητροπολίτη Νικοπόλεως, του οποίου συνέντευξη φιλοξενούμε σήμερα, οι Ιεράρχες δεν έχουν φροντίσει να διαφοροποιηθούν από το μύθο του «666». Συμβαίνει μάλλον το αντίθετο. Με τις σχετικές της εγκυκλίους η Ιερά Σύνοδος, χωρίς να ταυτίζεται με τους ακραίους φονταμενταλιστές, αφήνει ανοικτό το «παραθυράκι» του τρόμου. Το μόνο σχετικό έντυπο που κυκλοφορεί στις επίσημες εκδόσεις της εκκλησίας (Αποστολική Διακονία) είναι μια μικρή μπροσούρα του μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθιμου, στην οποία δηλώνεται μεν σαφώς ότι «ο αριθμός 666 (…) δεν έχει τη δύναμη να μας βλάψει», όμως αφήνεται και η απειλή ότι «εάν υπάρξει αθέτηση των υποσχέσεων της πολιτείας θα ενημερώσωμεν τους χριστιανούς και θα τους προτρέψωμε να μη δεχθούν να λάβουν τις νέες ταυτότητες».

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ:
«Θλιβερά εφευρήματα αιρετικών»
Μπορεί να μη συχνάζει στα τηλεοπτικά παράθυρα, και να αποφεύγει τη δημοσιότητα, αλλά είναι ο Ιεράρχης που έχει μελετήσει όσο κανείς άλλος το πρόβλημα του «666». Ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος ήταν ο πρώτος που δεν χάιδεψε τα αυτιά των ορθόδοξων φονταμενταλιστών που διαδήλωναν έξω από τη βουλή κατά την ψήφιση της συμφωνίας Σένγκεν το 1997. Η μελέτη του «Το χάραγμα του Αντίχριστου στην ορθόδοξη παράδοση» καταρρίπτει από θεολογική σκοπιά τη συσχέτιση του «666» με τον bar code, τους υπολογιστές και τις ταυτότητες. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον «Ιό» δεν διστάζει να τοποθετηθεί ενάντια στο ρεύμα και να καταγγείλει ως πλάνη και απάτη τη σχετική φιλολογία που εκπορεύεται ακόμα και από τα υψηλά κλιμάκια της Ιεραρχίας.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Στη μελέτη σας "Το χάραγμα του Αντίχριστου" αποκαλύπτετε ότι το "666" ως χάραγμα του αντίχριστου είναι εφεύρημα Αμερικανών προτεσταντών. Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι σήμερα χρησιμοποιείται ως βασικό επιχείρημα για να κινητοποιήσει τους πιστούς στις "λαοσυνάξεις" και μάλιστα από χείλη Ιεραρχών, συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου;
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ: To 666, σύμφωνα με την Αποκάλυψη του Ιωάννου (κεφ. 13, στιχ. 18), είναι ο αριθμός του ονόματος του αντίχριστου. Είναι ο αριθμός, στον οποίο πρέπει να ανταποκρίνεται το όνομα του αντίχριστου. Τα γράμματα του ονόματός του προστιθέμενα πρέπει να δίνουν άθροισμα 666. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα γράμματα του αλφαβήτου στα εβραϊκά και στα ελληνικά ήσαν ταυτόχρονα και αριθμοί. Π.χ. τα γράμματα του ονόματος Βενέδικτος σαν αριθμοί (2+5+50+5+4+10+20+300+70+200) δίνουν άθροισμα 666. Ενας Βενέδικτος μπορεί να είναι ο αντίχριστος. Ενας Ιωακείμ δεν μπορεί να είναι, ο αντίχριστος. Μόνο το Ω είναι 800.
Για τους αγίους Πατέρες, ερμηνευτές της Αποκάλυψης, αυτή είναι ή μόνη εκδοχή. Και μέχρι το 1970-80 κανείς ποτέ Ορθόδοξος δεν είδε το 666 σαν κάτι άλλο. Τότε 1970-1980 στην Αμερική άρχισε να γίνεται, για πρώτη φορά σε κύκλους σατανιστικούς (δίσκοι με τραγούδια σατανιστικά) και έπειτα σε κύκλους περιθωριακούς από την πανσπερμία των προτεσταντικών παραφυάδων (σέκτες), λόγος για το 666 σαν "χάραγμα του αντίχριστου". Ξεκίνησαν από τη δαιμονοποίηση του bar code (γραμμωτός κώδικας), που χρησιμοποιήθηκε για τη διακίνηση των ειδών εμπορίου. Τις ιδέες αυτές αντιγράφοντας από βιβλία μιας αμερικανίδας προτεστάντισσας, της Mary Stuart Relfe, τις μετέφεραν στον χώρο της Εκκλησίας μας ιερομόναχοι και μοναχοί "ζηλωτές". Ετσι, οι ιδέες αυτές κατέκτησαν τους συντηρητικούς κύκλους της Εκκλησίας μας. Με αποτέλεσμα ότι έτσι επήλθε μια σοβαρή αλλοίωση στο ορθόδοξο φρόνημα. Στην αρχή μεταφράστηκαν αυτούσια τα βιβλία της Mary Relfe (The new money system - To νέο σύστημα χρήματος). Εκείνοι που τα επήραν σοβαρά, καταδίκαζαν την χρήση του κομπιούτερ. Και διεκήρυτταν, ότι όποιος πιάνει στα χέρια του κάτι που έχει το bar code ή το 666 χάνει μια για πάντα την σωτηρία του! Επακολούθησε μια κυριολεκτική έκρηξη θρησκευτικής παραφιλολογίας γύρω από τον bar code και τον αντίχριστο, που κυριολεκτικά δαιμονοποιούσε την πρόοδο στην πληροφορική (Κομπιούτερ). Με την πάροδο του χρόνου οδηγήθηκαν σε αδιέξοδα. Και oι πιο "συνετοί" άρχισαν να κάνουν υποχωρήσεις. Πρώτα είπαν: Να χρησιμοποιείς το περιεχόμενο και να πετάς το κουτί με τον bar code!.. Μετά είπαν: Ο,τι πάει στην τσέπη ή στην κοιλιά, δεν βλάπτει! Σημασία έχει (λένε τώρα!), μόνο αν μπει στην ταυτότητα! Γιατί ή ταυτότητά μας είναι τάχα το «πρόσωπό» μας! (Γελοιότητες!). Είναι θλιβερό, εφευρήματα αιρετικών, και μάλιστα με θεολογικές προϋποθέσεις που απέχουν χαωδώς από τις ορθόδοξες, να προσδιορίσουν τις ενέργειες Ορθοδόξων, κληρικών, μοναχών, αρχιερέων, και να τους οδηγούν σε μια ξενότροπη πολιτική δραστηριοποίηση.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Στην ίδια μελέτη σας παραθέτετε την εγκύκλιο 2626/7-4-97 της Ιεράς Συνόδου, με το δικό σας σχόλιο ότι ή Σύνοδος επιβεβαιώνει πως "ο αριθμός 666 δεν είναι το σφράγισμα του αντίχριστου". Ομως σε επόμενη εγκύκλιο (445/9-2-98) η άποψη της Συνόδου τροποποιείται και αφήνεται να εννοηθεί ότι το "χάραγμα" έχει σχέση με το 666. Υπάρχει, τελικά, κατασταλαγμένη άποψη στην Ιεραρχία για το θέμα αυτό;
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ: To θέμα, αν το 666 είναι το χάραγμα του αντίχριστου, είναι θέμα ερεύνης της επιστήμης της Ορθόδοξης Θεολογίας. Σε θέματα επιστημονικά, έρευνας και επιστήμης, οι γνωματεύσεις και αποφάνσεις της Ιεράς Συνόδου δεν έχουν καμία θέση. Οταν το κάνει, πέφτει στο ίδιο εκείνο λάθος, που έκαμε η Δυτική Εκκλησία, τότε που, αντίθετα στην επιστημονική παρατήρηση του Γαλιλαίου, προσδιόρισε "αυθεντικά" ότι η γη μένει ακίνητη και ο ήλιος κινείται!... Είναι θλιβερό ότι η Ιεραρχία μας σήμερα, αντί να καταδικάζει και να καταστέλλει το νόθο αυτό παραλήρημα γύρω από το 666, αφήνει να δίνεται η εντύπωση ότι το υιοθετεί και το αποδέχεται!... Και μάλιστα, ενώ ή Ορθόδοξη Θεολογία διακηρύττει ότι είναι αδύνατο να δοθεί αυθεντική ερμηνεία στα εσχατολογικά προβλήματα που θέτει η Αποκάλυψη. Ταλαιπωρούμε τον λαό του θεού για πράγματα αβέβαια!...
ΕΡΩΤΗΣΗ: Me βάση τη δική σας βαθιά θεολογική κατάρτιση, μπορείτε να βεβαιώσετε τους πιστούς ότι το 666 δεν έχει καμιά σχέση με το θέμα των ταυτοτήτων;
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ: Στο βιβλίο μου "Το χάραγμα του Αντίχριστου στην Ορθόδοξη Παράδοση" έκδ. β' σελ.15 και 71 γράφω σαφώς και κατηγορηματικά: Το 666 δεν είναι το χάραγμα του αντίχριστου. Πρώτα θα έλθει ο αντίχριστος. Μετά θα ζητήσει να τον λατρεύσει ο κόσμος σαν Θεό. Μετά θα δώσει το χάραγμά του. Οσο ο αντίχριστος δεν έχει έλθει, "χάραγμα" δεν υπάρχει. Και συνεπώς, το 666 όπου και αν είναι, σε ό,τι και αν χρησιμοποιείται, είναι πάντοτε ένας απλός αριθμός όπως όλοι. Και τίποτε πλέον.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου «Το χάραγμα του Αντίχριστου στην ορθόδοξη παράδοση» (έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1997). Νηφάλια και διεισδυτική μελέτη του προβλήματος του 666 από ορθόδοξη θεολογική σκοπιά και αποκάλυψη της απάτης.
Βασιλείου Βολουδάκη «Ο αντίχριστος, ο αριθμός 666 και η ανησυχία των χριστιανών» (εκδ. Υπακοή, γ΄ έκδοση, Αθήνα 1997). Συμπληρωμένη αναδημοσίευση παλιότερης μελέτης με στόχο τη θεολογική ανασκευή του πανικού για το «χάραγμα» και τον «666».
Σάββα Αγουρίδη «Η αποκάλυψη του Ιωάννη» (εκδ. Π.Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 1994). Μελέτη και ερμηνεία του κειμένου της αποκάλυψης, με αναλυτική παρουσίαση του ιστορικού και θεολογικού προβλήματος του «666».
Γιώργου Μουστάκη «Η αποκάλυψη του Ιωάννη και το σκάνδαλο του 666» (εκδ. Αγκυρα, Αθήνα 1998). Ο γνωστός θεολόγος-κοινωνιολόγος αναλύει με ντοκουμέντα την πλάνη του 666. Περιλαμβάνεται και η έκθεση-μελέτη του χημικού κ. Καρδάση προς την Ιερά Σύνοδο, στην οποία αποδεικνύεται η απάτη της κυρίας Relfe για τους γραμμωτούς κώδικες.


Αναδημοσίευση από:
www.iospress.gr/ios2000/ios20000709c.htm