Άραγε πόσοι από εμάς τους δασκάλους δεν ερωτοτροπούμε με την εξουσία τόσο μέσα στην αίθουσα όσο και έξω απ’αυτήν;
Πόσοι δεν επιδιώκουμε να κερδίσουμε την αναγνώριση από τον περίγυρό μας και να επιβεβαιώσουμε την ματαιοδοξία μας;
Αλήθεια,δεν επαιρόμαστε συχνά για τα κατορθώματά μας και την αξία μας δείχνοντας μάλλον πόσο μικρόνοες και μικρόψυχοι είμαστε;
Τα δώρα των άλλων και τα ωραία λόγια τα δεχόμαστε με ευχαρίστηση ή τα απορρίπτουμε ,γιατί πιστεύουμε ότι τρέφουμε τον εγωισμό μας;
Και όταν απεργούμε (όσοι απεργούμε) προβάλλουμε οικονομικά και αυστηρώς συντεχνιακά αιτήματα ή διατυπώνουμε προτάσεις για το καλό των μαθητών μας,την πνευματική και αισθητική τους καλλιέργεια;
Και αν ένας μαθητής μάς ειρωνευτεί ,μας προσβάλλει ή τσαλακώσει την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας,τότε ξεσπούμε με οργή πάνω του και τον τιμωρούμε παραδειγματικά,για να αποτρέψουμε μελλοντική «ανταρσία» των υπολοίπων ή δείχνουμε μεγαλοψυχία και υπομονή;
Πόσο ,ακόμη,νοιαζόμαστε για τα προβλήματα των μαθητών μας ,τις ανησυχίες,τα ξεσπάσματά τους ,το κατηγορώ τους;
Εν τέλει ,μέσα μας ζει το παιδί που μπορεί να αγγίξει τις ψυχές των συνομηλίκων του ή θεριεύει το τέρας του εγωπαθούς και μίζερου μεγάλου;
